แรงออก มันบ่งบอกว่าตอนนี้มันเข้าสู่ช่วงบ่ายแล้ว“ตอนนี้ น่าจะถึงเวลาที่ต้องจัดการกับอสรพิษทองริ้วเงินแล้วล่ะ ข้าตั้งหน้าตั้งตารอหมื่นต้านพิษจริง ๆ ” เจี้ยนเฉินพูดออกมาในขณะที่เขาสังเกตไปที่ผู้คนด้านนอก
แม้ว่าจะไม่ไกลนักจากเมืองเวค แต่การใช้พลังเซียนธาตุแสงก็เด่นเกินไปเพราะแสงที่สว่างจ้าของมัน และการรักษาในเมืองเวคก็ไม่ค่อนสะดวกเท่าไรนัก ไม่มีใครสามารถที่จะตรวจจับพลังเซียนธาตุแสงได้ ยกเว้นเซียนธาตุแสง อย่างไรก็ตาม ใครจะรับรองได้ล่ะว่าจะไม่มีเซียนธาตุแสงอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกับเมืองเวค ? เซียนธาตุแสงนั้นหาพบได้ยากมากบนทวีปเทียนหยวน ดังนั้นหลายคนจึงไม่สามารถหาและเรียกให้คนพวกนี้ไปช่วยพวกเขาได้ เจี้ยนเฉินคิดว่าถ้าเขาเปิดเผยความสามารถในการใช้พลังเซียนธาตุแสงเหมือนเซียนธาตุแสง เขาก็คงได้รับผลประโยชน์เยอะแยะและไม่ต้องกังวลเรื่องการขาดแคลนแกนอสูรเลย อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินไม่ต้องการที่จะเผยความสามารถที่เหมือนกับเซียนธาตุแสงที่สามารถใช้พลังเซียนธาตุแสงได้ เพราะจิตใต้สำนึกบอกให้เขาเก็บเป็นความลับในตอนนี้ เพราะมันจะช่วยเขาได้ในอนาคตแน่นอน
หลังจากที่ผ่านมาสามวันจากการรักษาที่ต่อเนื่อง ร่างของเจี้ยนเฉินกลับมาแข็งแรงสมบูรณ์ หลังจากที่ลุกขึ้นมา เขาก็ออกไปสู่ถนนหลักเพื่อไปยังเมืองเวคทันทีถนนหลักเต็มไปด้วยขบวนรถม้าที่ถูกคุ้มกันไปด้วยทหารรับจ้างในชุดเกราะที่มีเลือดโซก แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะเป็นผู้ที่เดิน
