างเพื่อมองไปบนท้องฟ้า เพราะว่าเขาใช้เวลามากไปในการฝึกฝน เขาจึงไม่สามารถแยกแยะเวลาได้ และเขาได้แต่ดูตำแหน่งของดวงอาทิตย์เพื่อคาดเดาเวลาเท่านั้นที่ด้านนอก ดวงอาทิตย์สาดแสงจ้าโดยไม่มีเมฆเลยในรัศมีหลายกิโลเมตร วงกลมสีแดงใหญ่ที่แผดเผาในท้องฟ้าปล่อยรังสีความร้อนรุนแรงออก มันบ่งบอกว่าตอนนี้มันเข้าสู่ช่วงบ่ายแล้ว“ตอนนี้ น่าจะถึงเวลาที่ต้องจัดการกับอสรพิษทองริ้วเงินแล้วล่ะ ข้าตั้งหน้าตั้งตารอหมื่นต้านพิษจริง ๆ ” เจี้ยนเฉินพูดออกมาในขณะที่เขาสังเกตไปที่ผู้คนด้านนอก
ถนนหลักเต็มไปด้วยขบวนรถม้าที่ถูกคุ้มกันไปด้วยทหารรับจ้างในชุดเกราะที่มีเลือดโซก แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะเป็นผู้ที่เดินทางคนเดียว แต่ก็ไม่มีใครสนใจเขา แม้ว่าเสื้อของเขาจะเต็มไปด้วยเลือดจากบาดแผลที่เขาได้มา แต่สำหรับทหารรับจ้างทุกคนในทวีปเทียนหยวน นี่เป็นภาพที่เห็นได้ธรรมดาในทุก ๆ วัน
เจี้ยนเฉินกำลังเดินไปที่ถนนและคิดกลับไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสามวันก่อนหน้านี้ โดยเฉพาะสาวงามคนนั้นและร่างเปลือยของนางที่ปรากฎอยู่ต่อหน้าเขา นี่เป็นภาพที่มีผลกระทบกับเขามากเพราะแม้แต่ในชาติที่แล้วของเขา เขาก็ไม่เคยพบพานกับเรื่องแบบนี้มาก่อน สามวันที่แล้วเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นร่างที่ราวกับหยกของหญิงสาว และร่างของหญิงคนนี้ก็ไม่เหมือนมาจากโลกมนุษย์อย่างไรก็ตาม ในตอนที่เจี้ยนเฉินคิดถึงความแข็งแกร่งที่มหาศาลของหญิงคนนั้น ใจของเขาก็แทบจะไม่เชื่อมัน หญิงคนนั้
