าจจะนำปัญหาใหม่มายังตระกูลของพวกเราได้” ลุงเฟิงพูดอย่างช่วยไม่ได้“ลุงเฟิง ตั้งแต่เมื่อไรกันที่ท่านเป็นคนขี้ขลาดกลัวตาย ? ความแข็งแกร่งของเจ้าเลวนั่นไม่ได้มากเลย ? ท่านคิดว่าเขาจะเป็นอันตรายกับตระกูลของพวกเราได้อย่างไร ? ” หญิงคนนั้นพูดออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว“คุณหนู ชายคนนั้นไม่ธรรมดา มันดีกว่าที่จะไม่ไปทำให้ใครโกรธเข้า แม้ว่าพลังของเขาจะค่อนข้างอ่อนแอ แต่คนที่หนุนหลังเขาต้องแข็งแกร่งแน่” คนที่โจมตีเจี้ยนเฉินพูดออกมาอย่างเคร่งเครียดด้วยใบหน้าที่กังวล จากนั้นเขาก็ยกมือที่พันผ้าขึ้นมาเพื่อแสดงให้เห็นถึงแผลลึกสองแผลบนมือขวาของเขา แม้ว่าเลือดจะหยุดไปแล้ว แต่มือขวาของผู้เฒ่าก็ยังเห็นแผลสองแผลที่โบ๋เข้าไปในฝ่ามือของเขาทะลุไปถึงหลังมือ เหมือนว่ากระบี่ตัดผ่านมันไปในตอนที่หญิงคนนั้นเห็นมือที่บาดเจ็บของผู้เฒ่า ปากแดง ๆ ของนางก็อ้ากว้างพร้อมทำสายตาที่เหลือเชื่อออกมา “ลุงหยุน! ทะ ท่านได้รับบาดเจ็บ ! ” นางร้องออกมาอย่างตกตะลึงชายที่ชื่อลุงเฟิงพยักหน้าก่อนที่จะพูดออกมา “เจ้าเฒ่าหยุน ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะได้รับบาดเจ็บ”ลุงหยุนหยักหน้าช้า ๆ “แผลนี้ได้มาจากเจ้าหนุ่มที่อายุยี่สิบปีนั้น”“เป็นไปได้ยังไงกัน ลุงหยุน เจ้าต้องล้อเล่นแน่ ความแข็งแกร่งของเจ้าเลวนั่นไม่ได้มากมายเลย เขายังทำอะไรข้าไม่ได้เลย แล้วเขาไปทำร้ายท่านได้อย่างไร ? ” นางโดดไปข้างหน้าอย่างประหลาดใจ“เจ้าเฒ่าหยุน เจ้าไปได้แผลแบบนี้มาได้ยังไง ? ”
