หน้าไปแล้วพูด “ลุงเฟิง คนนั้นยังไม่ตายเลย แบบนั้นไม่ได้ ข้าต้องการให้มันตายวันนี้” นางเดินไปทางเจี้ยนเฉินพร้อมกับกระบี่ที่พร้อมโจมตี เห็นได้ชัดว่านางไม่ต้องการปล่อยเจี้ยนเฉินที่เห็นนางอาบน้ำไป“คุณหนู อย่างสร้างปัญหาเลย” ลุงเฟิงยืนอยู่ด้านหน้าเพื่อขวางหญิงคนนั้นไม่ให้เข้าไปใกล้เจี้ยนเฉินมากกว่านี้“ลุงเฟิง ! ” หญิงสาวแย้งออกมา นางยังรู้สึกผิดจนน้ำตาซึม จนเกือบจะไหลออกมาในตอนนี้“คุณหนู อย่าดื้อเลย มันก็สายมากแล้ว พวกเราควรไปกันได้แล้วตอนนี้” ผู้เฒ่าด้านหลังนางพูดอย่างราบเรียบ เขาโบกมือ และบอลพลังเซียนขนาดใหญ่ก็หุ้มหญิงคนนั้นเอาไว้ และพานางไปยังหลังของสัตว์อสูรบนหลังของสัตว์อสูรที่บินได้ หญิงก็กระทืบเท้าอย่างโกรธเกรี้ยวไปที่ผู้เฒ่าที่พานางไปที่นั่น “ลุงหยุน ทำไมท่านไม่ตามใจหลวนเอ๋อล่ะ ? “ผู้เฒ่าทั้งสองมองตากันอย่างช่วยไม่ได้ พวกเขาก้าวขึ้นไปบนหลังสัตว์อสูรที่บินได้และออกไปทันทีเหมือนสายลม และบินลับขอบฟ้าไปกลางอากาศ หญิงคนนั้นยืนขึ้นบนหลังของสัตว์อสูรและมองลงไปยังร่างของเจี้ยนเฉินที่หายไปอย่างรวดเร็ว ตาของนางมีประกายความโกรธที่ไม่ได้เลือนหายไป“ลุงเฟิง ลุงหยุน เกิดอะไรขึ้นกับพวกท่านทั้งสอง? พวกท่านปล่อยเจ้าเลวนั่นไปได้ไง?” นางกระทืบเท้าวยความโกรธและขับข้องใจ น้ำตาของนางกำลังจะไหลออกมาเมื่อได้ยินดังนั้น คนที่ชื่อลุงเฟิงก็ถอนหายใจ เมื่อตัสินจากผมของนางที่ยุ่งและเปียกแล้ว เขาก็รู้ว่าอะไรเกิ
