ๆ แสงสีม่วงและสีฟ้าที่สว่างอยู่ในปราณของเขาก็เริ่มกระพริบอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม ในตอนที่ปราณของเขาเป็นแบบนั้น เจี้ยนเฉินเองก็ไม่ทันได้สังเกต “เจ้าเฒ่าหยุน หยุดก่อน ! ” ผู้เฒ่าคนแรกที่หญิงคนนั้นเรียกว่าลุงเฟิงร้องออกมาในขณะที่ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วโชคร้ายที่เขาพูดช้าไป คนที่ชื่อลุงหยุนมองไปยังหมัดที่เขาชกไปที่อกของเจี้ยนเฉินอย่างแม่นยำเลือดกระอักออกมาในขณะที่อวัยวะภายในของเขาได้รับความเสียหาย ผู้เฒ่าชกไปที่หน้าอกของเจี้ยนเฉินแรกพอจนทิ้งรอบบุ๋มเอาไว้ ไม่เพียงแต่ผู้เฒ่าจะทำให้กระดูกของเจี้ยนเฉินหักในจุดที่เขาโจมตีเท่านั้น อวัยวะภายในของเขายังได้รับบาดเจ็บสาหัสในขณะที่ผู้เฒ่าโจมตีไปที่เจี้ยนเฉิน แสงสีฟ้าและสีม่วงก็กระพริบขึ้นมาในขณะที่มันสัมผัสเข้ากับฝ่ามือของผู้เฒ่าก่อนที่มันจะหายไปทันที ในอีกมุมหนึ่ง เจี้ยนเฉินนั้นถูกกระแทกให้กระเด็นถอยไป“ยี่!” ใบหน้าของผู้เฒ่าเปลี่ยนไปในขณะที่เขากระตุกเล็กน้อย เขามองไปที่เจี้ยนเฉินที่ลอยไปในอากาศด้วยใบหน้าที่ตกตะลึง ตาของเขาเป็นประกายเหลือเชื่อและตกใจเจี้ยนเฉินลอยไป 30 เมตรในอากาศก่อนที่จะกระแทกลงบนพื้นเสียงดัง ตอนที่เขานอนอยู่บนพื้น เขาก็กระอักเลือดออกมาอีก ในขณะที่เขารู้สึกเจ็บปวดจากอวัยวะที่ได้รับบาดเจ็บของเขา ใบหน้าของเขาขาวซีดไร้สีเลือดราวกับกระดาษเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินเกือบจะไม่รอดแล้ว คนที่ชื่อลุงหยุนก็จ้องแล้วกระพริบตาช้า ๆ ก่
