เขา เจี้ยนเฉินพยักหน้าอย่างพอใจ ในตอนนี้เขาใช้แกนอสูรระดับสอง 20 อันในการฝึกฝน 1 คืน และเข็มขัดมิติของเขาก็มีแกนอสูรระดับสองให้พอฝึกได้ 2 วันเท่านั้นเป็นอย่างมาก แกนอสูรระดับอื่นทั้งหมดรวมกันมีพอให้เขาใช้ฝึกฝนได้สิบกว่าวัน
“เออ ข้ายังมีแกนอสูรระดับสี่อยู่ 2 อัน อันหนึ่งมาจากรางวัลที่ได้จากสำนักคากัต และอีกอันท่านพ่อได้ให้ข้ามา เมื่อแกนอสูรระดับสี่มีพลังงานที่อยู่ด้านในมากกว่าแกนอสูรระดับสาม ข้าไม่รู้ว่าแกนอสูรระดับสี่อันหนึ่งจะใช้ได้นานขนาดไหน” เจี้ยนเฉินคิด เขาไม่ตระหนักเลยว่าจำนวนแกนอสูรที่เขามีนั้นจัดได้ว่าเยอะมาก สำหรับเจี้ยนเฉินแล้ว มันใช้สำหรับการฝึกฝนได้ประมาณ 10 วันเท่านั้นเมื่อมองไปที่พระอาทิตย์ที่อยู่เหนือหัว เขาก็รู้ตำแหน่งของเขาและเขาก็เริ่มเดินไปที่รอบนอกของเทือกเขาสัตว์อสูรไม่หยุดกินอาหารเช้าเลยมาถึงจุดนี้ เจี้ยนเฉินได้ใช้เวลาในเทือกเขามาค่อนข้างนาน แกนอสูรในแหวนมิติของเขาเพียงพอที่จะให้เขาใช้ฝึกได้อีกสองสามวัน แต่ของใช้ที่เขามีเริ่มที่จะหมดไปแล้ว ดังนั้นด้วยเหตุผลแบบนั้น เจี้ยนเฉินจึงต้องกลับไปที่เมืองเวคเพื่อที่จะเติมเสบียงของเขา ไม่เพียงแค่นั้น เขายังจำเป็นต้องจัดการกับอสรพิษทองริ้วเงินในแหวนมิติของเขาอีก ไม่เช่นนั้นถ้าปล่อยเอาไว้นาน ใครจะรู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น? ยกตัวอย่างเช่น ร่างอาจจะเน่าไป เจี้ยนเฉินไม่มั่นใจกับสิ่งนั้น เพราะว่าเขาไม่เคยอ่านเกี่ยวกับเรื่องนี้ในห
