ัวเองอย่างรวดเร็วเพื่อที่มันจะได้ปกป้องส่วนที่เพิ่งถูกโจมตีเอาไว้ได้ ในเวลาเดียวกัน หางที่สร้างบาดแผลให้กับเจี้ยนเฉินก็คลายออกและปล่อยเจี้ยนเฉินไปเมื่อไม่ได้ถูกงูรัดตรึงเอาไว้ เจี้ยนเฉินก็ตกลงไปที่พื้น หลังจากที่เขาลงไปที่พื้น เจี้ยนเฉินก็รู้สึกถึงความวิงเวียนอย่างมากที่พุ่งขึ้นในหัวของเขา แต่มันก็ถูกข่มลงไปอย่างรวดเร็วด้วยจิตวิญญาณของเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินใช้มือขวาพยุงตัวเองขึ้นมาจากพื้นอย่างยากลำบาก เขามองไปที่แขนซ้ายซึ่งไร้ความรู้สึกของเขา เมื่อเจี้ยนเฉินสัมผัสได้ว่าร่างกายของเขานั้นอ่อนแอมาก ท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไป เขาระเบิดพลังขึ้นมาที่แขนขวาของเขาและฉีกเสื้อของเขาออก เขาเห็นว่าร่างทั่วทุกส่วนจากปลายแขนขวาของเขาไปจนถึงครึ่งซ้ายของหน้าอกของเขานั้นเป็นสีดำสนิท สีนั้นก็กระจายไปที่ทั่วทั้งร่างของเขาอย่างสังเกตเห็นได้“ช่างเป็นพิษที่ร้ายแรงอะไรแบบนี้” หน้าของเจี้ยนเฉินหมองลง แค่ไม่กี่อึดใจที่เพิ่งผ่านไปหลังจากที่เขาถูกงูกัด แต่ภายในเวลาสั้น ๆ นี้ พิษก็ได้กระจายไปครึ่งร่างของเขาแล้ว ความเร็วในการกระจายทำให้เจี้ยนเฉินรู้สึกกลัว นอกเหนือไปจากนั้น ส่วนที่น่ากลัวที่สุดก็คือ พลังเซียนของเขาไม่สามารถกดพิษเอาไว้ได้เมื่อเจี้ยนเฉินจำได้ว่าพลังเซียนธาตุแสงสามารถช่วยในการกดพิษได้ เขาก็ไม่ลังเลเลย ในขณะที่เขาใช้กระบี่วายุโปรยในการต่อสู้กับอสรพิษทองริ้วเงินและเพื่อป้องกันไม่ให้มันโจมตีมา เขาก็เริ่ม
