งฟ่อ! ฟ่อ!แมงป่องพิษรู้สึกรำคาญเป็นอย่างมากจากการที่เจี้ยนเฉินกระโดดขึ้นไปด้านหลัง มันเริ่มสะบัดร่างกายอย่างรุนแรง ร้องอย่างไม่พอใจขณะที่ชูก้ามยักษ์ส่ายไปรอบ ๆ ไปในอากาศจากสถานะปัจจุบันของแมงป่อง ปรากฏว่าอาการบาดเจ็บที่คอที่เจี้ยนเฉินเพิ่มบาดแผลให้นั้นไม่ได้ทำร้ายมันมากนักเมื่อเห็นว่าแมงป่องยังคงดุร้ายเหมือนเดิม เจี้ยนเฉินขมวดคิ้ว เขาอดไม่ได้ที่จะพูดพึมพำว่า” ความสามารถในการเอาตัวรอดนั้นยอดเยี่ยมเกินไปจริง ๆ คิดว่ามันยังไม่ตาย” เนื่องจากร่างของแมงป่องนั้นใหญ่มาก เจี้ยนเฉินจึงได้ตระหนักอีกครั้งถึงความแข็งแกร่งของเขาที่มีอย่างจำกัด นอกเหนือจากการโจมตีบริเวณสำคัญทั้งสองของดวงตาและลำคอแล้ว เขาไม่สามารถหาวิธีอื่นที่จะทำร้ายแมงป่องได้ในขณะนั้น เจี้ยนเฉินได้ยินเสียงอันแผ่วเบา เจี้ยนเฉินพุ่งไปทางด้านข้างโดยไม่ลังเลในขณะที่เจี้ยนเฉินหลบไปที่ด้านข้าง หางพิษสีเขียวเข้มที่เปล่งประกายลอยอยู่เหนือหัวของเขาและหลังจากนั้นก็เจาะทะลุหลังของตัวแมงป่องเองจะได้ยินเสียงเบา ๆ ในขณะที่ส่วนที่แข็งแรงของเปลือกนอกของมันถูกเจาะผ่านโดยหางพิษที่แหลมคมของตัวมันเอง ภายใต้ตะขอพิษที่แหลมคมของตัวมันเองเปลือกของมันไม่ได้มีความต้านทานแม้แต่น้อย มันถูกเจาะทะลุได้อย่างง่ายดาย ตะขอแหลมคมฝังลึกในร่างของแมงป่อง เลือดสีเขียวเข้มเริ่มไหลออกมาจากบาดแผลเมื่อเห็นฉากนี้สีหน้าของเจี้ยนเฉินก็ว่างเปล่าอย่างชัดเจน อย่างไรก็ตามทันทีห
