ายในร่างกายได้ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่สามารถฆ่ามันได้อย่างง่ายดาย“โฮก!”“ฮูว์!”ขณะที่เจี้ยนเฉินเดินทางต่อไปในป่าลึกยิ่งขึ้น เสียงหอนของสัตว์อสูรค่อย ๆ ลอยมาในอากาศ มีเสียงร้องหลายประเภท บางคนไม่พอใจเพราะเมื่อพวกเขาฟังแล้วมันราวกับเสียงคร่ำครวญของวิญญาณร้ายที่ทำให้ทุกคนได้ยินมันรู้สึกหวาดกลัวในขณะนั้น เจี้ยนเฉินก็พลันหยุดในเส้นทางที่เขากำลังเดิน เขาหันหลังกลับและดวงตาของเขาก็เปล่งประกายเคร่งเครียดเล็กน้อย ขณะที่จ้องมองไปที่ด้านข้างของเขา กระบี่วายุโปรยสีเงินปรากฏขึ้นในมือของเขานี่เป็นครั้งแรกที่เจี้ยนเฉินมีท่าทีจริงจังเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เขาเข้าป่ามาเสียง ‘ซ่า ซ่า’ ดังแผ่ว ๆ ออกมาจากที่ที่เจี้ยนเฉินกำลังมองอยู่ หลังจากนั้นไม่นานแมงป่องสีเหลืองฝุ่นก็ปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ ภายในสายตาของเจี้ยนเฉินแมงป่องมีขนาดใหญ่มาก เฉพาะลำตัวกว้างประมาณ 1 เมตรและยาว 2 เมตร เหล็กในที่มีพิษแขวนอยู่ที่ปลายหางซึ่งมีความยาวอย่างน้อย 5-6 เมตร บนหัวของมัน มีหยกคู่หนึ่ง ดวงตาที่เป็นประกายเริ่มสั่นไหวด้วยแสงแปลก ๆแมงป่องมุ่งตรงไปหาเจี้ยนเฉิน หลังจากห่างจากเจี้ยนเฉินเพียง 5 เมตรเท่านั้น มันหยุดยั้งการพุ่งมาหน้าของมัน ดวงตาที่สดใสของมันส่องประกายแวววาวแปลก ๆ ขณะที่จ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินพร้อมกับมีเสียง ซี่ ซี่ ดังมาจากปากของมันกระบี่วายุโปรยสีเงินในมือของเจี้ยนเฉินถูกห่อหุ้มด้วยแสงสลัว ๆ ทันใดนั้นเขาก็โจมตีครั้งแรกและ
