สำนักหัวหยุนเขาต้องละทิ้งชื่อ, รูปลักษณ์, บ้านและอาณาจักรของเขา ในสถานการณ์เช่นนี้ไม่เพียงแต่เขาไม่อาจทำอะไรได้ แต่แม้กระทั่งหนึ่งในสี่ตระกูลหลักของเมืองลอร์ ตระกูลเจียงหยางของเขา ก็ยังไม่มีอำนาจมากพอที่จะหยุดสำนักหัวหยุน
“เฮ้อ ! ” เจี้ยนเฉินถอนหายใจ ในขณะนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงภาพที่มารดาของเขาร้องไห้อย่างเศร้าใจเมื่อเขาจากมา
หลังจากที่คิดย้อนกลับไปแล้วดวงตาของเจี้ยนเฉินก็อ่อนลง หลังจากนั้นช่วงเวลาหนึ่งเขาก็สัญญากับตัวเองว่าเขาจะอุทิศตัวเพื่อฝึกฝนและพัฒนาความแข็งแกร่งของเขา ไม่อย่างนั้นภายใต้พลังที่ยิ่งใหญ่ของสำนักหัวหยุน เขาจะไม่อาจกลับไปที่อาณาจักรเกอซุนและพบมารดาของเขาได้อีกครั้ง ที่สำคัญคือเขาไม่สามารถที่จะได้รับความรักของมารดาได้อีกเลย.
เจี้ยนเฉินในชีวิตที่แล้วเป็นเด็กกำพร้าและไม่เคยได้รับรู้ว่าความรักของมารดานั้นเป็นอย่างไร สวรรค์ไม่เพียงแต่ทำให้เขาได้รับชีวิตใหม่ แต่ยังรวมถึงครอบครัวที่มีความสุขด้วย เจี้ยนเฉินได้รับความรู้สึกถึงความรักจากสายสัมพันธ์ของเขากับมารดา
แม้กระทั่งคนที่เกิดมาในครอบครัวที่มีความสุขก็ไม่อาจสัมผัสในสิ่งที่เจี้ยนเฉินสัมผัสได้ ในฐานะของคนที่เคยมีชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยวเช่นเขา เขาจึงต้องการครอบครัวอยู่เสมอ แต่เนื่องจากเขาอยู่อย่างสันโดษเสมอ ใจเขาจึงรู้สึกว่าเขาเหมือนอยู่คนเดียว.
เลยประตูที่ว่างเปล่าออกไป มีทหารประมาณ 200 คนยืนอยู่และทุกคนจ้องมองมายั
