รพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับเป็นแสงไฟ ลมพัดแรงขึ้น ผมของเจียงไป่และเจี้ยนเฉินรวมทั้งเสื้อผ้าของพวกเขาพัดปลิวไปอย่างรวดเร็วในสายลมอสูรอินทรีพุ่งสูงขึ้นไปตามกำแพงของหมู่บ้านเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนก่อนที่ในที่สุดมันจะหยุดลงอย่างช้า ๆ กลางท้องฟ้าด้านหน้ากำแพงเมืองใหญ่เจี้ยนเฉินมองลงไปเห็นเมืองและถามว่า “เจียงไป่ เจ้าควรส่งข้าที่นี่”เมื่อได้ยินอย่างนี้ เจียงไป่มองลงไปเห็นเมืองเล็ก ๆ ก่อนที่จะพยักหน้าว่า ตามใจท่านเลย ! ทันใดนั้นสัตว์อสูรก็บินลงไปที่พื้นภายใต้การควบคุมของเขาเจี้ยนเฉินกระโดดลงจากสัตว์อสูรและพูดกับเจียงไป่ว่า “เจียงไป่ เจ้าควรรีบกลับบ้าน ข้าแน่ใจว่าสำนักฮัวหยุนมาถึงคฤหาสน์เจียงหยางแล้ว”เจียงไป่รีบขึ้นกลับไปบนหลังอสูรอินทรีของเขา “นายน้อยสี่ ดูแลตัวเองด้วย”เจี้ยนเฉินโบกมือลาเจียงไป่และหันกลับมาเดินตรงไปที่เมืองตรงหน้าเขาเจียงไป่ลังเลขณะที่เขานั่งอยู่บนอสูรอินทรีและเฝ้าดูเจี้ยนเฉินเดินไกลออกไป หลังจากที่เขาหายตัวไป เจียงไป่จึงเอ่ยว่า “นายน้อยสี่ ข้าหวังว่าเราจะได้เจอกันเร็ว ๆ นี้ ท่านมักจะทำให้ข้าประหลาดใจอยู่เสมอ” อสูรอินทรีเริ่มกระพือปีกและบินไปบนท้องฟ้า พัดฝุ่นฟุ้งกระจายขึ้นมาในอากาศ ในไม่ช้าเจียงไป่ก็บินไปในอากาศสู่ทิศทางของคฤหาสน์เจียงหยางดวงอาทิตย์ลับหายไปจากขอบฟ้าไปแล้ว ด้วยสีสันยามค่ำคืนที่ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วเจี้ยนเฉินก็เดินไปที่เมืองเล็ก ๆ พร้อมกับคนกลุ่มหนึ่ง อย่างไรก็ตา
