ี่รองของเจี้ยนเฉินเดินไปหาเขาและมอบถุงเครื่องรางให้แก่เขา “น้องสี่ พี่ทำเครื่องรางนำโชคมาให้เจ้าและหวังว่าเจ้าจะเดินทางอย่างปลอดภัย เจ้าควรเก็บมันไว้ติดตัวตลอดเวลา”ตอนนี้เจียงหยางหมิงเย่วอายุ 18 ปี นางกลายเป็นหญิงสาวร่างสูงผอมเพรียวที่สามารถทำให้ชายหนุ่มทั้งเมืองต่อสู้แย่งชิงเจี้ยนเฉินนำเครื่องรางนำโชคมาจากนาง แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเครื่องรางนั้นไม่ได้ให้การป้องกันอะไรมากมาย แต่ก็ยังเป็นของขวัญจากพี่สาวที่เป็นห่วงเขา” ขอบคุณพี่รอง ข้าจะเก็บเครื่องรางนี้ไว้กับตัว” เขาพูดด้วยรอยยิ้มเจียงหยางป้าเดินไปข้างหน้าพร้อมกับแหวนแล้วพูดว่า เซียงเอ๋อ นี่คือแหวนมิติที่พ่อเตรียมไว้ให้เจ้า นี่คือของขวัญที่พ่อตั้งใจจะมอบให้เจ้าตอนที่เจ้าสำเร็จการศึกษาจากสำนักคากัต พ่อไม่คิดว่าเจ้าจะได้รับมันในตอนนี้ พ่อขอมอบแหวนมิตินี้ให้เจ้า มีบางสิ่งที่พ่อเตรียมไว้ข้างใน”” ขอบคุณมาก ท่านพ่อ ! ” เจี้ยนเฉินหยิบแหวนมิติขึ้นมาด้วยความซาบซึ้ง“เซียงเอ๋อ แหวนมิติเป็นของมีค่าในทวีปเทียนหยวน เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น อย่าเปิดเผยแหวนมิติให้ใครต่อใครเห็น แม้ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด” เจียงหยางป้าเตือนเจี้ยนเฉินพยักหน้า “ท่านพ่อ เซียงเอ๋อเข้าใจแล้ว”
ใบหน้าของทุกคนเคร่งขรึมอีกครั้ง จากนั้นเจียงไป่ก็ยืนขึ้นแล้วพูดว่า “ถ้าเช่นนั้นก็ให้นายน้อยสี่ไปเก็บของและข้าจะส่งเขาไปกับอสูรอินทรี”
หลังจากนั้นไม่นานทุกคนก็เริ่มออกจากห้องโ
