ายน้อยสี่จะเป็นอัจฉริยะที่เหนือกว่าคนอื่น ๆ ประสบการณ์ของเขาก็ยังคงเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด” เจียงไป่กล่าวเจียงหยางป้าถอนหายใจอย่างอับจนหนทางและพูดว่า “สบายดี เนื่องจากเจียงไป่ก็เห็นด้วยกับข้อเสนอแนะที่เซียงเอ๋อต้องออกจากเมืองลอร์และต้องไปใช้ชีวิตข้างนอกสักพัก ข้าจะให้ทหารที่ไว้ใจได้สองสามคนไปกับเซียงเอ๋อเพื่อปกป้องเขาให้ปลอดภัยภายนอก”เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อได้ยินว่าทหารจะถูกส่งตัวไปปกป้องเขา เขารีบพูดว่า “ท่านพ่อ ไม่จำเป็นต้องส่งผู้คุ้มกันไป ข้าอยากออกไปผจญภัยภายนอกเพียงลำพัง”“เซียงเอ๋อ การออกไปผจญโลกภายนอกด้วยตัวเองยังคงอันตรายเกินไป อย่างน้อยที่สุดเอาทหารไปกับเจ้าด้วย เผื่อว่าเจ้าไปเจอปัญหา” ไป๋หยุนเทียนจับมือเจี้ยนเฉินด้วยความกังวล ในเรื่องนี้ นางไม่มีอำนาจที่จะเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจ นางทำได้เพียงพยายามยอมรับการตัดสินใจนี้อย่างใจเย็นเท่านั้น“ไม่จำเป็นเลย ท่านแม่ ข้าไม่อยากพาทหารไปด้วย หากข้าเอาไป เราจะตกเป็นเป้าได้มากขึ้น ข้าคิดว่าการออกไปคนเดียวนั้นง่ายกว่า” ทัศนคติของเจี้ยนเฉินมั่นคงมาก ในความเป็นจริง ตามความเห็นของเขา การมีผู้คุ้มกันอยู่ข้าง ๆ เขาเป็นภาระอย่างหนึ่ง นอกจากนี้ เมื่อออกไปข้างนอกเขาไม่จำเป็นต้องระมัดระวังในการปกปิดความแข็งแกร่งเหมือนอยู่ในบ้าน เขายังคงมีความลับมากมายที่ไม่สามารถบอกให้ใครในตระกูลรู้ได้
เจี้ยนเฉินรู้อยู่แล้วว่ามันยากที่จะทำให้ครอบครัวของเขาเห็
