เขาก็ตกตะลึงทันที ใบหน้าของเขาแข็งทื่อด้วยความตกใจขณะที่เขามองดูปริมาณของเลือดที่ครอบคลุมครึ่งใบหน้าของลูกศิษย์คนนั้น เจี้ยนเฉินไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น เขาอ้าปากร้องตะโกนเสียงดังออกมาพี่ใหญ่ ! เสียงตะโกนดังกึกก้อง ในไม่ช้าเขาก็พุ่งกระโดดข้ามผ่านมา 30 เมตรด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขามายืนอยู่ตรงหน้าพี่ชายที่โชกเลือดและได้รับบาดเจ็บแววตาของเจี้ยนเฉินเป็นประกายโกรธแค้นเมื่อเห็นบาดแผลที่น่าสยดสยองของเจียงหยางหู่และเลือดที่ยังคงไหลออกมาจากหัวของเขา ” พี่ใหญ่ เกิดอะไรขึ้นกับท่าน ใครทำร้ายท่าน ? ” ความแค้นพุ่งพล่านไปทั่วร่างกายในขณะที่เขามองไปยังพี่ชายของเขาที่บาดเจ็บสาหัสเมื่อพูดถึงเจียงหยางหู่พี่ชายของเขา นอกจากมารดาแล้ว เขาเป็นคนเดียวที่เจี้ยนเฉินรักและห่วงใยเพราะเจียงหยางหู่ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นน้องชายคนเล็กจริง ๆ เจี้ยนเฉินจึงต้องการที่จะตอบแทนความดีนั้น เมื่อเขามาที่สำนักคากัตเป็นครั้งแรก เจียงหยางหู่เป็นคนพาเขาไปเที่ยวชมรอบ ๆ สถานที่และอธิบายกฎให้เขาฟัง เขาเผชิญหน้ากับอันตรายที่โหดร้ายหลังจากต้องปะทะกับสัตว์อสูรระดับ 1 และเขาฆ่ามันเพื่อนำแกนอสูรเป็นของขวัญแก่เจี้ยนเฉินโดยไม่คำนึงถึงชีวิตของตัวเอง ถึงแม้ว่าสัตว์อสูรระดับ 1 จะไม่เป็นภัยคุกคามต่อเจี้ยนเฉิน แต่เจียงหยางหู่ก็ไม่ได้มีประสบการณ์การต่อสู้หรือทักษะการต่อสู้มากเท่าเจี้ยนเฉิน ในเวลานั้น เจียงหยางหู่มีความแข็งแกร่งของพลังเซี
