เปรียบของอาวุธเซียนของโลกนี้”ทันใดนั้นหูของเจี้ยนเฉินก็ตรวจพบเสียงบางอย่าง เจี้ยนเฉินมุ่งเน้นไปที่ต้นกำเนิดของเสียง เขาหันไปทางบริเวณพุ่มไม้และปล่อยให้กระบี่สีเงินหายไปในช่วงต่อมา พุ่มไม้ที่เจี้ยนเฉินมองดูก็เริ่มสั่นไหวมากขึ้นก่อนที่ร่างที่เปื้อนเลือดพร้อมกับชุดที่ฉีกขาดจะพรวดพราดออกมาเพียงแค่มองดูเสื้อผ้าของคนผู้นั้น เจี้ยนเฉินก็รู้โดยทันทีว่านี่เป็นลูกศิษย์ของสำนักคากัต เขาสงสัยมากว่าทำไมลูกศิษย์คนนี้ถึงโชกเลือดทั้งร่างกาย ไม่มีสัตว์อสูรอยู่แถว ๆ นี้ ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้รับบาดเจ็บ สำนักคากัตยังมีกฎเกณฑ์ที่เข้มงวดเกี่ยวกับการต่อสู้ระหว่างลูกศิษย์ด้วยกันเอง อนุญาตให้มีการฝึกซ้อมกัน ส่วนการต่อสู้ที่อาจนำไปสู่การบาดเจ็บสาหัสไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาดอย่างไรก็ตามเมื่อเจี้ยนเฉินมองหน้าลูกศิษย์คนนั้น เขาก็ตกตะลึงทันที ใบหน้าของเขาแข็งทื่อด้วยความตกใจขณะที่เขามองดูปริมาณของเลือดที่ครอบคลุมครึ่งใบหน้าของลูกศิษย์คนนั้น เจี้ยนเฉินไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น เขาอ้าปากร้องตะโกนเสียงดังออกมาพี่ใหญ่ ! เสียงตะโกนดังกึกก้อง ในไม่ช้าเขาก็พุ่งกระโดดข้ามผ่านมา 30 เมตรด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขามายืนอยู่ตรงหน้าพี่ชายที่โชกเลือดและได้รับบาดเจ็บแววตาของเจี้ยนเฉินเป็นประกายโกรธแค้นเมื่อเห็นบาดแผลที่น่าสยดสยองของเจียงหยางหู่และเลือดที่ยังคงไหลออกมาจากหัวของเขา ” พี่ใหญ่ เกิดอะไรขึ้นกับท่าน ใครทำ
