ี้ถึงโชกเลือดทั้งร่างกาย ไม่มีสัตว์อสูรอยู่แถว ๆ นี้ ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้รับบาดเจ็บ สำนักคากัตยังมีกฎเกณฑ์ที่เข้มงวดเกี่ยวกับการต่อสู้ระหว่างลูกศิษย์ด้วยกันเอง อนุญาตให้มีการฝึกซ้อมกัน ส่วนการต่อสู้ที่อาจนำไปสู่การบาดเจ็บสาหัสไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาดอย่างไรก็ตามเมื่อเจี้ยนเฉินมองหน้าลูกศิษย์คนนั้น เขาก็ตกตะลึงทันที ใบหน้าของเขาแข็งทื่อด้วยความตกใจขณะที่เขามองดูปริมาณของเลือดที่ครอบคลุมครึ่งใบหน้าของลูกศิษย์คนนั้น เจี้ยนเฉินไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น เขาอ้าปากร้องตะโกนเสียงดังออกมาพี่ใหญ่ ! เสียงตะโกนดังกึกก้อง ในไม่ช้าเขาก็พุ่งกระโดดข้ามผ่านมา 30 เมตรด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขามายืนอยู่ตรงหน้าพี่ชายที่โชกเลือดและได้รับบาดเจ็บแววตาของเจี้ยนเฉินเป็นประกายโกรธแค้นเมื่อเห็นบาดแผลที่น่าสยดสยองของเจียงหยางหู่และเลือดที่ยังคงไหลออกมาจากหัวของเขา ” พี่ใหญ่ เกิดอะไรขึ้นกับท่าน ใครทำร้ายท่าน ? ” ความแค้นพุ่งพล่านไปทั่วร่างกายในขณะที่เขามองไปยังพี่ชายของเขาที่บาดเจ็บสาหัสเมื่อพูดถึงเจียงหยางหู่พี่ชายของเขา นอกจากมารดาแล้ว เขาเป็นคนเดียวที่เจี้ยนเฉินรักและห่วงใยเพราะเจียงหยางหู่ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นน้องชายคนเล็กจริง ๆ เจี้ยนเฉินจึงต้องการที่จะตอบแทนความดีนั้น เมื่อเขามาที่สำนักคากัตเป็นครั้งแรก เจียงหยางหู่เป็นคนพาเขาไปเที่ยวชมรอบ ๆ สถานที่และอธิบายกฎให้เขาฟัง เขาเผชิญหน้ากับอันต
