่วเจี้ยนปรากฏขึ้นตรงหน้าของเจียงหยางหู่ทันที กระบี่ใหญ่ซึ่งเปล่งแสงสีฟ้าชูขึ้นสูงไปในอากาศ เขาฟันมันลงไปที่เจียงหยางหู่ด้วยความเร็วที่น่ากลัว เพราะพลังเซียนของลั่วเจี้ยนนั้นเป็นธาตุลม ความเร็วของเขาจึงมากกว่าคนอื่น ๆท่าทางของเจียงหยางหู่เปลี่ยนไปทันที ความเร็วในการโจมตีของลั่วเจี้ยนเร็วมากจนเขาไม่มีเวลาพอที่จะตอบโต้ สุดท้าย เขาก็พยายามยกขวานที่อยู่ในมือของเขาขึ้นมาอย่างยากลำบากเพื่อป้องกันการโจมตี“เจียงหยางหู่ ตายซะเถอะ ! “ในขณะที่ขวานของเจียงหยางหู่ปะทะกับกระบี่ของลั่วเจี้ยน เสียงร้องอีกเสียงก็ดังมาจากข้างข้าง เขาคือคาดิหยุนที่ถือกระบี่และตรงเข้ามาที่เจียงหยางหู่ และจากนั้นเขาก็ฟันมันลงไปที่แขนขวาของเจียงหยางหู่ทันทีความเจ็บปวดที่รุนแรงทำให้เจียงหยางหู่ร้องโหยหวนออกมา เห็นได้ชัดว่าการโจมตีนี้นั้น คาดิหยุนใช้กำลังไปบ้าง มันทิ้งบาดแผลลึกมากจนเห็นกระดูกไว้ที่ไหล่ของเจียงหยางหู่แขนของเขาได้รับการโจมตีอย่างรุนแรง เจียงหยางหู่จึงไม่สามารถที่จะถืออาวุธเซียนไว้ในมือของเขาได้ และขวานใหญ่ก็ได้หายไปตาของลั่วเจี้ยนเป็นประกายเย็นชาและเขาก็เหวี่ยงกระบี่ของเขาไปที่ท้องของเจียงหยางหู่ ปลายกระบี่ฉีกเครื่องแบบของเขาขาดและทิ้งรอยแผลลึกไวที่ท้องของเจียงหยางหู่ ทันใดนั้นเอง เลือดเป็นสายก็ไหลออกมาจากแผล ทำให้เครื่องแบบย้อมไปด้วยสีแดงจากเลือดใบหน้าของเขาแสดงความเจ็บปวดออกมามาก แต่เขาก็ไม่ได้ส่งเสียงออกม
