ธาตุลมสีเขียวก็ควบแน่นอยู่ในมือของเขา และเขาก็ชกไปที่ท้องของเจียงหยางหู่เหมือนสายฟ้า“เฮือก ! ” เจียงหยางหู่กระอักเลือดออกมาในขณะที่ร่างของเขากระเด็นถอยไป หลังจากนั้นสี่ห้าเมตรเขาก็ตกลงที่พื้นเสียงกระแทกดังในตอนที่หลังเจียนกำลังตัดสินใจที่จะพุ่งเข้าไปโจมตีเจียงหยางหู่ต่อ เฉิงหมิงเซียงก็ขวางทางเขาเอาไว้ “เจ้าสั่งสอนมันไปแล้ว จุดประสงค์หลักของพวกเราในวันนี้คือเจียงหยาง เซียงเทียน ไม่ใช่เจียงหยางหู่ อย่างน้อยก็ให้พวกเราซ้อมมันเพื่อถามที่อยู่ของเจียงหยาง เซียงเทียนก่อน”ลั่วเจี้ยนพยักหน้าเงียบ ๆ ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เฉิงหมิงเซียง เขาก็คงจะไม่สนคำแนะนำ แต่เฉิงหมิงเซียงเป็นคนที่เขาไม่กล้าที่จะไปทำให้โกรธเฉิงหมิงเซียงเข้าไปหาเจียงหยางหู่พร้อมหัวเราะอย่างเย็นชา “เจียงหยางหู่ เจียงหยาง เซียงเทียนอยู่ที่ไหน”เจียงหยางหู่ลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างยากลำบาก หน้าของเขาซีดเนื่องจากไม่มีเลือด และปากของเขาก็มีเลือดไหลออกมา แต่เพราะพลังเซียนของเขาเป็นธาตุดิน การป้องกันของเขาจึงค่อนข้างแข็งแกร่ง ถ้าเป็นคนอื่น คนผู้นั้นก็คงไม่มีกำลังพอแม้แต่จะกระดิกนิ้วได้เจียงหยางหู่จ้องไปที่คนที่อยู่รอบ ๆ เขาแล้วคำรามออกมา “ข้าไม่รู้ แต่ถึงข้าจะรู้ ข้าก็คงไม่บอกพวกเจ้า” แม้ว่าเขาจะมั่นใจในความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉิน แต่ทุกคนที่อยู่ที่นี่อยู่ในระดับเซียน และเขาไม่ต้องการที่จะให้น้องของเขาต้องสู้กับกลุ่มทั้งหมดคนเดียวใบหน้าขอ
