ากฏขึ้นในมือของเฉิงหมิงเซียงและเขาก็ป้องกันการโจมตีของเจียงหยางหู่ได้อย่างง่ายดาย ไม่เพียงแต่เจียงหยางหู่จะได้รีบบาดเจ็บหนักเท่านั้น เขายังไม่คุ้นเคยในการใช้มือซ้ายในการควบคุมขวานของเขา แม้ว่าเขาจะอยู่ในสภาพเต็มร้อย เขาก็คงเทียบกับเฉิงหมิงเซียงไม่ได้อยู่ดีเฉิงหมิงเซียงมองไปที่เจียงหยางหู่ด้วยท่าทีเยาะเย้ย “เจียงหยางหู่ ข้าแนะนำให้เจ้าเชื่อฟังและบอกพวกเรามาว่าเจียงหยาง เซียงเทียนอยู่ที่ไหน เจ้าจะเจ็บตัวน้อยกว่านี้ถ้าทำแบบนั้น”เจียงหยางหู่สูดลมหายใจเขาเข้าไป ก่อนที่จะสงบลงอย่างแปลก ๆ เขาเข้าใจว่าถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ มันต้องเป็นหายนะแน่แน่ เขามองไปที่บริเวณรอบ ๆ และหาโอกาสก่อนที่เขาจะสลายอาวุธเซียนในมือของเขาและเริ่มวิ่งไปที่ลานกีฬาป่าเล็กนี้ค่อนข้างอยู่ห่างไกล ปกติแล้วมีน้อยคนนักที่จะผ่านมามันไป ดังนั้น ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นที่นี่คนข้างนอกก็คงไม่มีทางรู้ เจียงหยางหู่เชื่อว่าเมื่อเขาวิ่งไปที่ที่มีคนพลุกพล่าน กลุ่มของเฉิงหมิงเซียงก็คงไม่กล้าทำอะไร นอกเหนือไปจากนั้น เขายังมีเพื่อนรักมากมายในสำนัก แม้ว่าเจียงหยางหู่จะไม่ได้หวังให้พวกเขาช่วยต่อต้านเฉิงหมิงเซียง แต่เขาก็รู้ว่าอย่างน้อยพวกนั้นก็จะวิ่งไปบอกอาจารย์หรืออาจจะบอกรองอาจารย์ใหญ่เมื่อเห็นเจียงหยางหู่วิ่งหนีไปทางลานกีฬา ใบหน้าของเฉิงหมิงเซียงก็เปลี่ยนไป “หยุดมันไว้ ! ” เขาตะโกนออกมาคนสิบกว่าคนที่ไม่ได้เคลื่อนไหวในตอนแรกก็เริ
