เขาเข้าไปในหอ เขาก็เห็นร่างที่คุ้นเคยไกล ๆ ยืนอยู่ที่หน้าห้องของเขา เขารู้สึกโล่งใจเมื่อรู้ว่านั่นคือพี่ชายของเขา เจียงหยางหู่“มันก็ดึกมากแล้ว แต่ท่านพี่ก็ยังรอข้ากลับมาอีก มีบางอย่างเร่งด่วนที่เขาต้องการจะบอกข้าหรือเปล่า?” เจี้ยนเฉินเดาในใจ เขารีบเดินไปที่นั่น“ท่านพี่ มันก็ดึกมากแล้ว ทำไมท่านถึงรอข้าอยู่ที่นี่? อะไรที่ทำให้ท่านต้องพูดคุยในวันนี้เลยหรือ ? ” เจียนฉินถามในขณะที่เขาเดินไปหาเจียงหยางหู่เมื่อได้เห็นเจี้ยนเฉินเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาขมขื่น และเขาก็พูดพร้อมถอนหายใจ “เห้อ… น้องสี่ ในที่สุดเจ้าก็กลับมาซะที เจ้าไปไหนกันวันนี้ ? ข้าตามหาเกือบทั่วทั้งสำนัก แต่ข้าก็หาเจ้าไม่พบ ข้าก็เลยมารอเจ้าอยู่ที่นี่ทั้งวันจนถึงตอนนี้”เจี้ยนเฉินพูดแบบขอโทษขอโพย “พี่ใหญ่ ท่านตามหาข้าเพราะมีเรื่องสำคัญมากหรือไม่ ? “เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหยางหู่ก็ยิ้มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “แน่นอน มีซิ นอกเหนือไปจากนั้น มันเป็นเรื่องใหญ่ด้วย มาน้องสี่ พวกเราเข้าไปคุยกันในห้อง”เจี้ยนเฉินพยักหน้าและเอากุญแจออกมาจากเข็มขัดมิติของเขาเพื่อที่จะเปิดประตูห้อง ประตูห้องถูกเปลี่ยนใหม่แล้ว ตั้งแต่ที่บานเก่ากลายเป็นซากเพราะเพราะรองอาจารย์ใหญ่ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในห้อง เจียงหยางหู่ก็ปิดประตูและพูดอย่างรีบร้อน “น้องสี่ ทางตระกูลเพิ่งส่งข้อความมา เจ้าโชคดีมาก พี่ใหญ่อิจฉาเจ้าจริง ๆ “เมื่อได้ยินดังนั้น เจี้ยนเฉินก็งงและ
