กัน เขารู้สึกว่าเขาคุ้นเคยกับเสียงนี้ราวกับว่าเขาเคยได้ยินมันมาก่อน แต่อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถจดจำชื่อนั้นได้ เห็นได้ชัดว่าเขาคงไม่ได้ใส่ใจมันเท่าไหร่นัก
ทั้งสี่คนกำลังวิ่งหนีใกล้เข้ามาหาเจี้ยนเฉินเรื่อย ๆ ในตอนนี้ คนที่ไล่พวกเขาจากด้านหลังจู่ ๆ ก็เร่งไปสกัดข้างหน้าและไม่ให้ทั้งสี่คนได้ก้าวไปไหนอีก ถือกระบี่ยักษ์ขึ้น เขาเหวี่ยงกระบี่ของเขาออกอย่างต่อเนื่อง
หนึ่งในผู้นำกลุ่มนั้นหันกลับไปสู้ด้วยอาวุธเซียนของเขาเพื่อรับมือกับกระบี่ของฝั่งตรงข้าม
ตึ้ง
ทั้งสองคนมีความแข็งแกร่งที่แตกต่างกันมากอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากคนที่ขัดขวางการโจมตีนั้นก็ปลิวไปทางด้านหลังอย่างรุนแรง.
ด้วยความว้าวุ่นใจอันมาจากผู้ที่ไล่ล่ามาจากด้านหลังได้ตามทันอีกครั้งและเริ่มโจมตีผู้ที่พยายามหลบหนีอีกครั้ง มี 8 คนที่ติดตามมาและพวกเขาค่อนข้างแข็งแกร่ง ความแตกต่างของจำนวนระหว่างพวกเขานั้นเพิ่มความกดดันมากขึ้น หากไม่มีกำลังเสริมคนที่พยายามหลบหนีไปจะสูญเสียไปในที่สุด
ลั่วเจี้ยน หยุดอยู่ตรงนี้ ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าไปแน่ หนึ่งในคนกลุ่มนั้นคำรามออกมาและวิ่งไป
ได้ยินเสียงนี้ เจี้ยนเฉินที่กำลังยืนอยู่ไม่ไกลถึงกับนิ่งงัน เสียงที่พูดออกมาเป็นหนึ่งเสียงที่เขาคุ้นเคยนัก มันเป็นเสียงของพี่ชายใหญ่ของเขา เจียงหยางหู่
พี่ใหญ่ ! เจี้ยนเฉินร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ ทันใดนั้น ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นตื่นตระหนกและโดยปราศจากความลังเลใจ
