บรู้ถึงการมาถึงของคนใหม่ ผู้ที่จะเข้าร่วมพวกเขา แล้วความแข็งแกร่งโดยรวมของกลุ่มจะเพิ่มขึ้นแน่นอน การล่าสัตว์อสูรจะง่ายขึ้นมาก นอกจากนี้พวกเขาทั้งหมดก็ฉลาดพอที่จะรู้ว่าคนเหล่านี้ที่สามารถอยู่ได้มาถึงสามวันต้องแข็งแกร่งไม่น้อยเลย
แน่นอน ทั้งสามคน เจี้ยนเฉิน เถี่ยต้าและเหลียงเสี่ยวเล่อ หลังจากที่เดินกลับกว่าครึ่งวัน ในที่สุด เขาก็ได้พบกับกลุ่มคน
เนื่องจากมันเป็นวันสุดท้าย จึงไม่พบคนจำนวนมากที่อยู่ในป่าแห่งนี้ ที่สำคัญ ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาก็วิ่งหนีไปและมีลูกศิษย์เพียงไม่กี่คนที่ยังคงอยู่ที่นี่
เมื่อมองเห็นเหลียงเสี่ยวเล่อ สาวสวยที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มของเก้าคนเธอแสดงให้เห็นการแสดงออกที่น่าประหลาดใจเป็นสุข
อา! หลี่ฉา ! เหลียงเสี่ยวเล่อตะโกนออกมาด้วยเสียงตื่นเต้น ขณะเดียวกันนางก็เดินตรงไปยังเด็กสาวผู้สง่างามคนนั้น
ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเล็กน้อย หญิงสาวก็กระพริบตาและเบิกตากว้างจ้องมองไปที่เหลียงเสี่ยวเล่อซึ่งวิ่งตรงมาหานางด้วยแววตาสับสน ซึ่งปัจจุบันใบหน้าของเหลียงเสี่ยวเล่อเต็มไปด้วยสิ่งสกปรกคล้ายกับแมวลาย แม้ว่าเด็กสาวคนนี้เรียกนางว่าหลี่ฉา ซึ่งมันก็เป็นไปได้ยากที่นางจะจดจำเหลี่ยงเสี่ยวเล่อในปัจจุบันได้
เหลียงเสี่ยวเล่อรีบวิ่งไปหาเด็กสาวและตื่นเต้น เหลียงเสี่ยวเล่อกอดนางไว้แน่นพร้อมเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุขนางกล่าวว่า หลี่ฉา ข้าไม่คิดเลยว่าข้าจะสามารถได้พบเจ้าอีกครั้งที่นี้
