่อใดก็ตามที่ส่งผ่าน จิตวิญญาณ ของเขาออกไปในพื้นที่นั้นแล้ว ก็จะไม่มีทางที่ใครหรืออะไรที่อยู่ภายในนั้นจะสามารถที่จะหลบหนีการรับรู้ของเขา
แต่สิ่งที่ทำให้เจี้ยนเฉินรู้สึกเสียใจก็คือ หลังจากที่เข้ามาในโลกนี้แม้จิตวิญญาณของเขาจะมีพลังมาก แต่เขาก็ไม่สามารถที่จะขยายมันออกไปได้อีก มิฉะนั้น ป่าทึบนี้มันจะไม่ยากสำหรับเจี้ยนเฉินเลยในการที่จะค้นหาสัตว์อสูร
จิตวิญญาณของเจี้ยนเฉินรวมตัวเข้าด้วยกันอย่างทรงพลัง และเขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้รู้สึกถึงสภาพแวดล้อมของเขา วิญญาณของเขาเข้าสู่สถานะที่เป็นเอกลักษณ์อย่างช้า ๆ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ขยายจิตวิญญาณของเขาออกไป แต่จิตวิญญาณของเขาดูเหมือนมีปฏิสัมพันธ์กับพืชต่าง ๆ รอบ ๆ ตัวเขาอย่างลึกซึ้ง ความรู้สึกนี้เป็นสิ่งที่ลึกลับมาก
อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ เจี้ยนเฉินเข้ามาในสภาวะนี้ สัมผัสของเขาถูกยกระดับขึ้นไปในอีกระดับ ท้ายที่สุดเสียงหายใจค่อย ๆ เปลี่ยนเมื่อเข้าสู่ช่วงการรับรู้ของเขากลายเป็นลมหายใจจาง ๆ จนแม้แต่คนเดียวที่ยืนข้าง ๆ มันก็คงไม่มีใครฟังได้ยิน ในทันใดนั้นเจี้ยนเฉินก็ลืมตาและกระพริบขึ้นเขาก็หายตัวไปจากที่เดิมแล้วก็บินไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง ในขณะที่เคลื่อนไหวเจี้ยนเฉินก็บิดตัวไปมาอย่างต่อเนื่องและปรับเปลี่ยนร่างกายของเขาเพื่อหลีกเลี่ยงกิ่งไม้ที่กีดขวางทางเดินของเขา
ทันทีทันใดเจี้ยนเฉินได้ข้ามระยะทาง 10 เมตรแล้ว เขารีบผลักแท่งเหล็กไว้ในมือด้วยความเร
