จียงหยางเซียงเทียน?
เจี้ยนเฉินประเมินระดับของหลิวเจียนจากการสังเกต ลั่วเจี้ยนดูอายุราว ๆ 22-23 ปี และมีใบหน้าที่หล่อเหลาเอาการ แต่อย่างไรก็ตาม อารมณ์เย่อหยิ่งนั้นก็ปิดไม่มิด
“เจ้าเป็นใคร?” เจี้ยนเฉินถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่แตกต่างกัน น้ำเสียงเขาเย็นชายิ่งนัก
ลั่วหยุนที่ยืนข้าง ๆ ลั่วเจี้ยนตะโกนออกมาว่า “กล้าดีอย่างไร เจียงหยางเซียงเทียน เจ้าต้องมีความกล้าขนาดไหนกันจึงกล้าที่จะใช้น้ำเสียงแบบนั้นคุยกับนายน้อยของตระกูลข้า ? เจ้าอยากโดนไล่ออกจากสำนักเช่นนั้นหรือ ?
เจียงหยางเซียงเทียน รีบขอโทษนายน้อย มิฉะนั้น เจ้าคงไม่อาจอยู่ที่โรงเรียนได้นานแน่ เฉินเฟิงไม่พลาดโอกาสที่จะประจบลั่วเจี้ยน เขาตะโกนโต้ตอบกลับมาที่เจี้ยนเฉินด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ
ได้ยินสองคำพูดนั้น ใบหน้านายน้อยของตระกูลลั่ว ลั่วเจี้ยน ก็กลายเป็นหยิ่งทะนงและภาคภูมิใจในตัวเอง
ใบหน้าของเจี้ยนเฉินยังคึงไม่เปลี่ยนแปลง และค่อย ๆ แสดงท่าทีเยาะเย้ย และเขามองไปที่ทั้งสามคนด้วยความรังเกียจและกล่าวว่า อาศัยคำพูดของเจ้า อาจารย์ใหญ่ของสำนักคากัตจะฟังพวกเจ้าทั้งสาม หรือเจ้าต้องการบอกว่าสำนักคากัตแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเจ้า ซึ่งใครก็ตามที่เจ้าต้องการให้ออกก็ต้องออก? พวกเจ้าสามคนช่างกล้าหาญเสียจริง กล้าที่จะดูถูกอาจารย์ใหญ่
ได้ยินคำพูดเจี้ยนเฉิน ใบหน้าของทั้งลั่วหยุนและลั่วเจี้ยนเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที แม้ลั่วเจี้ยนมีตระกูลใหญ่หนุนห
