เขาตะโกน เจ้าจะย้ายหรือไม่?
ในเวลานี้ ปรากฏการณ์ที่โต๊ะเจี้ยนเฉินเรียกความสนใจของคนอื่นได้มาก แม้ว่าจะมีหลายคนเมียงมอง แต่ดูแล้วก็ไม่มีใครมีความกล้าที่จะก้าวเข้ามาพูดอะไร
รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าของเจี้ยนเฉิน เหตุการณ์แบบนี้แบบนี้เกิดขึ้นหลายครั้งในชีวิตที่แล้วของเขา แต่ก็เป็นเขาเองที่มักจะสอนบทเรียนให้แก่คนเหล่านั้น
แน่นอน ข้าจะให้เจ้า เพียงแต่เจ้าต้องรอข้ากินเสร็จก่อน แล้วเจี้ยนเฉินก็เริ่มที่จะก้มหน้าก้มตากินอาหาร เพราะเขาพูดขณะก้มหน้าก้มตากินอาหาร เสียงที่เจี้ยนเฉินพูดออกมาจึงอู้อี้ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง
อย่างไรก็ตาม กับทั้งสามคนนี้ เจี้ยนเฉินอธิบายด้วยเสียงอันดังและชัดเจน
น้องชาย มันดูเหมือนว่าพลังอำนาจของเจ้าจะไม่เพียงพอในสำนักนี้; เจ้าไม่ควรอ้างสิทธิ์ในโต๊ะนี้ ทางที่ดีเจ้าควรจะออกไปทานอาหารด้านนอก เด็กสาวที่อยู่เบื้องหลังชนชั้นสูงคนนั้นกล่าวพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ
ได้ยินคำพูดแบบนี้ ความอึดอัดบนใบหน้าของชายวัย 20 ปีหายไป หลงเหลือเพียงความโกรธ เขาจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างอาฆาตและตะโกนว่า เจ้าเด็กน้อย เจ้าชื่ออะไรและเจ้ามาจากครอบครัวไหน? ถ้าเจ้ากล้า ก็จงบอกข้า”
คิ้วของเจี้ยนเฉินขมวดเข้าหากัน แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรอีก เสียงหนึ่งร้องออกมา กาดิหยุน เจ้าเป็นหนึ่งในลูกศิษย์ระดับสูงของคากัต เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือที่ไปหาเรื่องกับเด็กใหม่ !
ชายคนหนึ่งพูด ดูเหมือนว่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับกา
