ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู เจี้ยนเฉินมองไปที่ประตูอย่างสับสน ก่อนที่จะเดินไปที่ประตูและเปิดมันออก
ที่ยืนอยู่ด้านนอกประตูคือหญิงวัยกลางคนอายุราว 30 ปี สวมชุดสีเขียวอ่อน แม้ว่านางจะไม่ได้งดงามถึงขั้นล่มเมือง แต่กระนั้นก็ยังสามารถพิจารณาว่านางงดงามได้ นางปล่อยผมสีเขียวเข้มของเธอสยายยาวลงไปที่ไหล่
ท่านต้องการอะไร? เจี้ยนเฉินถามด้วยความสับสน
เจ้าเป็นหนึ่งในลูกศิษย์ใหม่ของสำนักคากัต พรุ่งนี้จะเป็นงานการแข่งขันของลูกศิษย์หน้าใหม่ ซึ่งเป็นข้อบังคับสำหรับลูกศิษย์ใหม่ทุกคนที่จะต้องมีส่วนร่วม อย่าลืมที่จะเข้าร่วมงาน นางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย รวมถึงการจ้องมองอย่างไม่แยแสนั่นด้วย
ได้ ข้าทราบแล้ว มีสิ่งอื่นอีกหรือไม่? เจี้ยนเฉินถาม
ไม่ หลังจากที่จบคำนี้ ผู้หญิงคนนั้นหันไปรอบ ๆ และเดินไปยังห้องถัดไป มันดูเหมือนกับว่านางจะต้องแจ้งให้ลูกศิษย์ทุกคนทราบด้วยตัวของนางเอง
หลังจากปิดประตู เจี้ยนเฉินกลับไปที่เตียงของเขาและนั่งลง เขากลับไปบ่มเพาะพลังอย่างเงียบ ๆ อีกครั้ง
เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่เจี้ยนเฉินบ่มเพาะพลังเสร็จ เขาก็เดินออกจากห้องของเขาและมุ่งหน้าไปยังห้องอาหาร ทานอาหารเพียงลำพังคนเดียว เนื่องจากเขามาค่อนข้างเร็ว เขาจึงพบว่ามีคนไม่มากเลย ดังนั้นเมื่อเขามองไป ก็พบที่ว่างให้นั่งอย่างไม่ยากนัก เนื่องจากห้องอาหารทั้งห้องเกือบจะว่างเปล่า
หลังจากที่เขาทานอาหารเช้า เจี้ยนเฉินก็มุ่งหน้าไปยังศูนย์กลางของบริ
