้องมองไปที่เจี้ยนเฉินและพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร “นายน้อยสี่ ขอความกรุณาท่านด้วย”
ไป๋หยุนเทียนจ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก และเอ่ยกระซิบ “เซียงเอ๋อ เดินไปหาเต๋อชู่ เขาจะทำการทดสอบพลังเซียนให้เจ้า”
“ขอรับ!” เจี้ยนเฉินตอบอย่างร่าเริง เด็กน้อยชาญฉลาดลุกจากที่นั่งของเขา และเดินไปด้วยก้าวเล็ก ๆ ของเขา เขาเดินไปหาผู้อาวุโสที่ยืนอยู่อย่างช้า ๆ
โดยไม่รอช้า เต๋อชู่ยกมือขวาของเขาซึ่งมีแหวนสีเงินที่ส่องประกายขึ้น มันเป็นแสงสีขาว การสั่นสะเทือนเล็กน้อยบริเวณพื้นที่โดยรอบ ก่อนจะค่อย ๆ เพิ่มขึ้น ทางด้านขวาซึ่งไม่มีอะไรอยู่ด้านหน้า กลับปรากฏหินสีขาวที่มีขนาดครึ่งเมตรขึ้นทันที มันเป็นหินสีขาวลักษณะโปร่งใสราวกับมันถูกขัดเกลามาอย่างยาวนาน รูปสี่เหลี่ยมมุมฉากนี้ มีความกว้างและความหนานั้นยาวเกือบเมตร
เมื่อพิจารณาหินสีขาวที่พึ่งปรากฏออกมาสด ๆ ร้อน ๆ นั้น เจี้ยนเฉินกระพริบตาอย่างประหลาดใจ เขารู้สึกว่าควรจะเลิกสนใจเกี่ยวกับหินนี้ แต่มือขวาของเต๋อชู่มีอะไรที่น่าสนใจกว่านั้น เขาเริ่มจ้องมองแหวนบนนิ้วกลางของอีกฝ่าย มันเป็นแหวนที่เขาเคยเห็นมาจากหนังสือ
แหวนมิติถูกสร้างจากวัตถุชนิดพิเศษและจะสามารถเก็บวัตถุภายในแหวนนั้นได้ มันมีพื้นที่เก็บของหลายลูกบาศก์เมตร ขณะที่หากเป็นแหวนมิติระดับสูงกว่านี้จะมีพื้นที่เก็บของได้หลายร้อยลูกบาศก์เมตร สิ่งที่สามารถเก็บและนำออกมาได้นั้นล้วนแต่เป็นสิ่ง
