งไป
ชายวัยกลางคนได้มาอยู่ข้างเตียงในชั่วอึดใจและนั่งลงข้าง ๆ ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงสตรีที่นอนอยู่บนเตียง “หยุนเอ๋อร์ เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง? เจ้าทำได้ดีมาก” แม้ว่าเขาจะตื่นเต้นแต่น้ำเสียงของเขายังคงอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความกังวล
บนเตียงมีสตรีวัยยี่สิบปลาย ๆ รูปลักษณ์ของนางงดงามล่มเมือง ใบหน้าของนางซีดดูเหนื่อยอ่อนมากและมีเหงื่อไหลออกมา แต่ก็ยังคงดูดีอยู่
สตรีผู้นี้มองไปยังชายที่อยู่ข้าง ๆ นางด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อนและยิ้มให้ “ท่านพี่ ขอข้าดูหน้าลูกหน่อย”
“โอ้! ได้สิ! ตราบเท่าที่หยุนเอ๋อร์ไม่เป็นอะไร” ชายคนนั้นยิ้มด้วยความปิติยินดี เขาได้หันไปมองเด็กที่ห่อด้วยผ้าในอ้อมแขนของหมอตำแย ตอนที่เขากำลังจะพูด คิ้วของหมอตำแยขมวดเข้าหากันและใจจดใจจ่อกับทารกที่กำลังอุ้มอยู่ แขนของนางแข็งทื่อและพูดพึมพำออกมา “ร้องสิเจ้าหนูน้อย ร้องออกมาสิเจ้าหนูน้อย เป็นอะไรไปเหตุใดเจ้าไม่ร้อง? มันแปลกอะไรอย่างนี้ ข้าทำคลอดเด็กมามากมาย และแม้ว่ายังไม่ถึงพันแต่ข้าก็ช่วยทำคลอดมากว่าเก้าร้อยครั้ง อย่างไรก็ตามนี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเด็กแรกเกิดไม่ร้องไห้”
แต่ในเวลาเดียวกับที่หมอตำแยพูด ชายทั้งหมดที่อยู่ด้านนอกได้เข้ามาในห้อง แต่ละคนมีรอยยิ้มอยู่บนหน้าของพวกเขา บางคนในกลุ่มพวกเขาได้เริ่มแสดงความยินดีต่อสตรีที่อยู่บนเตียง
ชายวัยกลางคนยังคงยิ้มกว้างและพูดกับสตรีว่า “หยุนเอ๋อร์ เจ้าพักผ่อนก่อนนะ ข้าจะพาลูกมาเดี๋ยวนี้
