ลั่วกู่หาได้ล่วงรู้เลยว่า คำพูดสั้นๆของตนเพียงไม่กี่ประโยคนั้น จะสามารถก่อคลื่นลมโหมกระหน่ำขึ้นภายในใจของนางได้มากเท่าใด เขาลองสะบัดแส้ม้าในมือเบาๆ จนเกิดเสียง “เพียะ” ดังกังวานใสขึ้น แล้วจึงเอ่ยถามอีกคราว่า
“คุณหนูเมิ่ง บัดนี้ปลอดภัยแล้ว ท่านประสงค์จะไป ณ แห่งใดหรือ? ผู้น้อยจะคุ้มกันส่งท่านไปเอง”
ทว่าเมิ่งซีโจวที่อยู่ภายในรถม้ากลับยังคงนิ่งเงียบ
นับแต่หวนคืนกลับมาเกิดใหม่อีกครา เชือกเส้นนั้นที่เคยรัดลำคอของนางไว้แน่นหนาประหนึ่งหมายเอาชีวิต ในที่สุดก็ได้คลายออกอย่างแท้จริงเสียทีแล้ว
อากาศสดชื่นสายหนึ่งที่เหมือนจะห่างหายไปเนิ่นนาน พลันไหลทะลักเข้าสู่ทรวงอกที่แทบขาดใจของนางอย่างไม่ทันตั้งตัว
นาง… รู้สึกเสมือนได้กลับมาหายใจคล่องอีกครั้งแล้ว
ครานี้หายใจได้อย่างแท้จริง
แผนการทั้งหลายที่ก่อนหน้านี้คล้ายเหมือนมีภัยคุกคามจากรอบด้าน จนถึงกับต้องเดิมพันทุกสิ่งราวผู้สิ้นไร้หนทาง บัดนี้ล้วนถูกนางเก็บพับลงอย่างแน่วแน่
เมื่อมีผู้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ย่อมหมายความว่านางมีโอกาสที่จะได้หยุดพักหายใจหายคอได้แล้ว
และเมื่อเป็นเช่นนี้ เส้นทางอีกสายหนึ่งที่มั่นคงกว่า และสามารถถอนรากถอนโคนศัตรูได้จนสิ้น ทำให้นางมีเวลาที่จะค่อยๆวางแผนและดำเนินไปทีละขั้นตอนอย่างใจเย็นได้
เมิ่งซีโจวเงยหน้าข
