ากนางต้องมารับแส้ถึงห้าสิบครั้งในยามนี้ ความทุกข์ทรมานที่นางต้องทนรับในชาติภพก่อน ย่อมต้องสูญเปล่ามิอาจสะสางความแค้นได้เป็นแน่!
หางตาของเมิ่งซีโจวกวาดมองไปทางฮูหยินเมิ่งผู้เป็นมารดา สถานการณ์ที่ดูราวกับเผชิญหนทางตันเช่นนี้ กลับเหมาะแก่การใช้แผนซ้อนแผนอย่างยิ่ง
นางแสร้งทำเป็นดิ้นรนขัดขืน น้ำเสียงที่เปล่งออกมายังคงอ่อนหวาดฟังดูประหนึ่งลูกกวางน้อย แต่ทุกถ้อยวาจากลับเจือด้วยความคับแค้นที่พร้อมจะเดิมพันแลกด้วยทุกสิ่ง
“ท่านพ่อ ลูกหาได้ทำเช่นนั้นไม่! ท่านมองดูลูกเติบใหญ่ขึ้นมาท่ามกลางสายตาตนเอง นิสัยใจคอของลูกเป็นเช่นไร ท่านพ่อยังมิรู้แจ่มแจ้งอีกรึเจ้าคะ?”
“ท่านพ่อ ลูกไม่มีวันกระทำเรื่องอัปยศชั่วช้าไร้ยางอายเช่นนั้นได้เด็ดขาด! ที่ลูกออกนอกจวนไปนั้น ก็เพราะต้องไปจัดการสะสางเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่ง และหากมิใช่เพราะเหตุนี้ ไฉนองค์รัชทายาทจึงต้องทรงส่งองครักษ์ประจำพระองค์มาคอยคุ้มกันลูกกลับจวนด้วยเล่า? เพียงแต่เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงความลับสำคัญแห่งราชสำนักและการทหาร ลูกจึงไม่กล้าเอื้อนเอ่ยออกมาส่งเดช ขอท่านพ่อได้โปรดส่งสารไถ่ถามไปถึงองค์รัชทายาทด้วยเถิด เมื่อถึงยามนั้น พระองค์จะต้องทรงมีรับสั่งชี้แจงท่านพ่อกลับมาเอง”
