บทที่30 เจ้าสวมรอยเป็นข้า? ข้าย่อมสวมรอยเป็นเจ้า!
มารดาผู้นี้คือผู้ที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูนางมา…
แต่ก็เป็นคนเดียวกับที่ผลักนางให้ตกลงสู่ขุมนรกด้วยสองมือตน!
แม้บุญคุณที่ให้กำเนิดจะลึกซึ้งเพียงใด…
ต่อให้สายใยแห่งโลหิตจะแน่นแฟ้นแนบแน่นอย่างไร…
แต่ทั้งหมดก็ล้วนมอดไหม้ไปจนสิ้นแล้ว ภายใต้ความทุกข์ทรมานมิรู้จบที่นางได้รับ และการทรยศหักหลังดุจถูกผลักตกลงไปในกะทะน้ำมันเดือดพล่านของขุมนรกแห่งภพชาติก่อน!
บุญคุณสายใยล้วนได้กลายเป็นเถ้าธุลี และมลายหายไปสิ้นแล้ว!
สิ่งที่หลงเหลืออยู่ยามนี้ มีเพียงความแค้นที่ลุกโชนสะท้านผืนฟ้า แม้จะชักสายน้ำจากสามคงคาห้าสมุทรมาราดรด ก็อย่าหมายว่าจะดับเพลิงแค้นนี้ลงได้!
แม้ชีวิตนี้ฮูหยินเมิ่งจะเป็นผู้มอบให้ ทว่าชะตากลับถูกลิขิตไว้แล้วเช่นกัน… ว่าตัวนางจะต้องกลับมาทวงชีวิตของฮูหยินเมิ่งเช่นกัน
แต่นางไม่รีบร้อน อีกทั้งยังมีความอดทนมากพอ
นางจะค่อยๆเล่นงานพวกมันอย่างช้าๆ ค่อยๆลงมือทีละน้อย…ทีละน้อย…
นางจะเป็นผู้นำความเจ็บปวดที่คนเหล่านั้นได้เคยกระทำต่อตัวนาง คืนสนองกลับไปเป็นร้อยเท่าพันเท่าอย่างแน่นอน!
บัดนี้
โรงงิ้วได้จัดตั้งขึ้นสำเร็จแล้ว
การแสดงฉากแรก… ย่อมสมควรต้องเปิดม่านขึ้นเสียที
ทั่วทั้งเมืองหลวงแห่งนี้ หน้าไหนเล่าที่จะไม่รู้ว่า ผู้มีชะตาหงส์นั้น