ลับมาจากข้างนอกในสภาพบอบช้ำคับแค้น สิ่งแรกที่นางจะทำย่อมต้องเป็นการปรี่เข้าไปหาผู้เป็นมารดา เพื่อขอให้อีกฝ่ายปลอบประโลมเป็นธรรมดา
เพียงเห็นเมิ่งซีโจวทำประหนึ่งกวางน้อยที่กำลังตื่นตระหนกตกใจ น้ำเสียงสะอื้นเครือ ร่างทั้งร่างเซถลาพุ่งปรี่เข้าไปซบลงในอ้อมอกของฮูหยินเมิ่ง พร้อมร่ำไห้สะอื้นเอ่ยวาจาว่า
“ท่านแม่… ลูกคิดถึงท่านแม่เหลือเกิน! ลูกหวาดกลัวยิ่งนัก! ฮือ ฮือ ฮือ…”
น้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรงและคิ้วที่ขมวดเล็กน้อยนั้น ทั้งไหล่สองข้างที่สั่นระริกกับท่าทีพึ่งพิงอิงแอบนั้น ช่างเหมือนกับกิริยาท่าทางของเมิ่งหนานอี้ราวแกะออกมาจากพิมพ์เลยทีเดียว! นางช่างลอกเลียนแบบท่าทางได้แนบเนียนเสียจนยากจะแยกแยะออกได้จริงๆ!
เมิ่งหนานอี้รู้สึกราวกับมีกระแสเย็นเยียบสายหนึ่งพุ่งจากฝ่าเท้าตรงขึ้นสู่กระหม่อม หัวใจคล้ายหยุดเต้นไปชั่วขณะ นางเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ – นังสารเลวผู้นี้… ถึงกับกำลังลอกเลียนแบบท่าทางของนางอยู่รึ?!
แม้แต่ฮูหยินเมิ่งเอง ก็ยังถึงกับร่างทั้งร่างแข็งค้างจากการโผเข้ากอดอย่างกะทันหันของอีกฝ่าย พร้อมกับเสียงร้องเรียก ‘ท่านแม่’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าของนาง ทว่าอาการแข็งค้างนั้นกลับดำรงอยู่เพียงชั่วพริบตา ก่อนจะกลับคืนเป็นปกติได้อย่างรวดเร็วเสียจนมิมีผู้ใดทันได้สังเกตเห็น
ทันใดนั้
