ิงมาเพื่อเปิดเผยปรมาจารย์จอมโกหก แต่หญิงสาวตรงหน้าเขาห่างไกลจากคนโกหกที่เขาจินตนาการไว้
ครั้นพอเฝ่ยไป๋ลู่ส่งยิ้มให้ ก็ทำเอาหลินเจี้ยงเฉิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
หลังคุณพ่อเกษียณ เขาก็เข้ารับช่วงต่อบริษัทของตระกูลหลิน พอได้ทำงานหนักในโลกธุรกิจมาหลายปี เขามีท่าทางสง่างามจนแม้แต่สมาชิกที่อายุน้อยในตระกูลก็ยังกลัวเขา แต่ท่าทีของเฝ่ยไป๋ลู่ในยามนี้กลับไม่ถ่อมตัวหรือเอาอกเอาใจเขาเลย
เขาสงบสติลงอย่างรวดเร็ว พร้อมเปิดกล่องของขวัญที่ห่ออย่างหรูหราในมือ และพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “นี่เป็นแร่หยกโมราเก่าแก่จากราชวงศ์ชิง กลมเกลี้ยงมีสีดอกกุหลาบเหมาะสำหรับคุณเฝ่ยมาก”
ของทั้งหมดถูกส่งมาถึงประตูแล้ว เฝ่ยไป๋ลู่อดไม่ได้ที่จะต้องรับ “ขอบคุณ มันสวยมาก”
สมาชิกในตระกูลหลินมอบของขวัญให้หญิงสาวและพูดสองสามคำ เฝ่ยไป๋ลู่ยิ้มและขอบคุณพวกเขาทุกคน
เมื่อเห็นว่าเฝ่ยไป๋ลู่รับของทั้งหมดไป หลินหมินเฟิงก็ไม่สามารถหยุดรอยยิ้มบนใบหน้าได้ เขาตบหลินเจี้ยนลี่ “เหลือแกคนเดียว รีบไปเร็ว ยังเป็นผู้ชายอยู่ไหมฮึ?”
“ผมขอไม่ใช่ผู้ชายดีกว่า” หลินเจี้ยนลี่ลดศีรษะลง แล้วยักไหล่ พึมพำด้วยเสียงต่ำ
หลินหมินเฟิงจ้องมอง “แกพูดอะไร ไปเร็วเข้า เสียเวลาคุณเฝ่ย”
“!” หลินเจี้ยนลี่ถูกหลินหมินเฟิงผลักไปข้างหน้า
ร่างกายของเขาเกือบจะสูญเสียการทรงตัวและพุ่งเข้าหาเฝ่ยไป๋ลู่
แต่ในที่สุดก็หยุด!
เฝ่ยไป๋ลู่พูดด้วยรอยยิ้ม “คุณไม่ต้องตื่นเต้นที่ได้พบฉันมากขนาด
