บทที่14 อะไรนะ? ล้างบางหรือจัดการธุระกันแน่?
ซ่งซวี่ป๋ายเพิ่งจะก้าวเท้ายกออกไป ทันใดพลันหยุดชะงักงัน เขาหันขวับเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน
“พี่เมิ่ง! เหตุใดท่านไม่กลับไปกับพวกเราเล่า?”
ซ่งเฉิงจี้เองก็เป็นอีกคนที่หยุดฝีเท้าลง หันกลับมามองนาง ในนัยน์ตาล้ำลึกคู่นั้น แฝงความห่วงใยอันมิอาจโต้แย้ง
“แม้ข้าไม่รู้จริงๆว่าเหตุใดเจ้าจึงตกอับมาถึงเพียงนี้ แต่เมื่อได้พบพานกันแล้ว ก็ควรพาเจ้ากลับนครหลวงด้วยกันย่อมดีกว่า”
“หม่อมฉันยังมีเรื่องคั่งค้างไม่ได้สะสาง จำต้องจัดการให้เรียบร้อยเสียก่อนเพคะ”
เมิ่งซีโจวกล่าวด้วยน้ำเสียงแน่วแน่เด็ดเดี่ยวนัก ทว่าการที่มีขุมอำนาจระดับองค์รัชทายาทอยู่เบื้องหน้าขนาดนี้ หากไม่รู้จักไขว้คว้าใช้ให้เป็นประโยชน์นับว่าโง่เขลาแล้ว
“รบกวนองค์รัชทายาท ในคืนวันมะรืนยามไห่ โปรดส่งคนมารอรับหม่อมฉันที่ปากทางหมู่บ้านเสี่ยวเหอด้วย”
