บทที่12 รวมตัวอีกครั้งในชาตินี้ (1)
ทั้งที่ใบหน้าไร้ซึ่งเครื่องประทินโฉมหรือแป้งชนิดใดแต่งแต้ม หากกลับเผยให้เห็นความงามระดับสะท้านแก่นวิญญาณ มิว่าผู้ใดพบเห็นก็จำต้องตกตะลึง!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งดวงตาประกายวาววับประดับหยาดน้ำตาเอ่อล้นคู่นั้น ยิ่งชวนให้ผู้คนที่พบเห็นเกิดความรู้สึกเวทนาสงสารอย่างมิอาจหักห้ามใจ ผู้ใหญ่บ้านกับภรรยาพลันชะงักงัน ต่างฝ่ายต่างหันมองหน้ากันสลับไปมาด้วยความงุนงง
สตรีรูปโฉมงดงามล้ำเลิศเช่นนี้… แท้จริงแล้วกลับมีใจให้บุตรชายของพวกเขา? แล้วเหตุใดก่อนตาย บุตรชายของพวกเขาจึงไม่เคยเอ่ยปากบอกเล่าเรื่องนี้ให้ได้ยินแม้สักคำเล่า?
ภรรยาผู้ใหญ่บ้านกลอกตาหนึ่งรอบ พลันผุดความคิดชั่วร้ายขึ้นทันใด นางยื่นศอกออกไปกระทุ้งเรียกผู้เป็นสามีอย่างแรงหนึ่งที พลางกดเสียงต่ำกระซิบกล่าวว่า
“สตรีนางนี้… นับว่าใช้ได้เลยทีเดียว!”
เมื่อครู่สองสามีภรรยาเพิ่งจะโต้เถียงกันอยู่หยกๆเหตุเพราะสะใภ้ที่ซื้อมานั้น แม้รูปโฉมจะงดงามเกินพรรณนา มิหนำซ้ำยังมีวรยุทธ์ติดตัวด้วย ทว่าไอพิฆาตและรังสีอำมหิตกลับหนักหน่วงข้นคลั่กเกินคาดหมายเรียกได้ว่ามากมายเสียจนชวนให้รู้สึกหวาดหวั่น เพียงแค่มองยังชวนขนหัวลุกอย่างบอกไม่ถูก
ฝ่ายภรรยาผู้ใหญ่บ้านมีความเห็นว่า ควรเสาะหาหญิงงามที่มีอุปนิสัยอ่อนโยนมากกว่านี้ ทว่าสามีก
