พ่อบ้านร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจอย่างมากจนต้องถูมือสองข้างไปมา พลางรีบนำทางเมิ่งซีโจวตรงปรี่เข้าสู่เรือนชั้นในของคฤหาสน์
“นายท่าน! นายท่าน! ท่านหมอหญิงมาแล้วขอรับ!”
เมื่อผลักประตูห้องนอนเข้าไป กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นเหม็นของของเสียก็พลันพวยพุ่งออกมากระแทกจมูกเข้า กลิ่นนั้นชวนให้รู้สึกคลื่นเหียนวิงเวียนยิ่งนัก! บุรุษร่างอ้วนท้วนประหนึ่งก้อนเนื้อกองใหญ่กำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง พร้อมกับส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดทรมาน…
เมิ่งซีโจวจำต้องกลั้นลมหายใจ แล้วก้าวเท้าเข้าไปในห้องเพื่อทำการตรวจดูบาดแผลบริเวณรูทวารหนักของบุรุษร่างอ้วน หลังจากตรวจเสร็จแล้ว นางจึงขมวดคิ้วนิ่วหน้าแน่นพลางเอ่ยเสียงต่ำขึ้นว่า
“ไปนำเข็ม ด้าย กับยาชามาให้ข้าเถิด”
“ไม่ได้!” เศรษฐ)ีบ้านนอกผู้นั้นถึงกับกรีดร้องเสียงแหลมออกมา น้ำเสียงของเขาบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด “ข้าต้องลงแรงไปมากเพียงใดกว่าจะขยายให้ได้เพียงนี้…”
เมิ่งซีโจว “……”
นางฝืนข่มกลั้นอาการอยากกลอกตามองบนใส่อีกฝ่ายเอาไว้ แล้วจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“หากท่านไม่รีบรักษา ต่อไปอย่าว่าแต่จะเสพสุขเลย เกรงว่าแม้แต่นั่งกับนอนก็ยังจะเจ็บปวดดุจถูกทรมานอย่างหนัก”
จากนั้น นางจึงได้เปลี่ยนถ้อยวาจาฉับพลัน ทำการโยนเหยื่อล่อออกไปทันใด
“อีก
