บทที่7 เสาะหาหมอหญิงสักคนหนึ่ง
เมิ่งซีโจวพลันร้องไห้สะอื้นเสียงเบา กล่าวออดอ้อนร้องขอความช่วยเหลือจากจางเฉิง
“พี่ใหญ่ ท่านได้โปรดช่วยเกลี้ยกล่อมท่านแม่ให้ข้าทีเถิด หากถูกท่านแม่ตีด้วยท่อนฟืนเช่นนั้นย่อมต้องเจ็บปวดยิ่งนัก ข้า…ข้าคงจะทนรับไม่ไหวแน่แล้ว”
ถูกสตรีสูงศักดิ์จากตระกูลใหญ่ส่งเสียงออดอ้อนวิงวอนขอความช่วยเหลือจากตนเช่นนี้ ย่อมทำให้จางเฉิงรู้สึกปลาบปลื้มใจยิ่งนัก เขารีบยกมือขึ้นกางขวางหญิงชราผู้เป็นมารดาไว้ทันที
“พอเถิดท่านแม่ อย่าได้ลงโทษนางเกินกว่าเหตุไปนักเลย”
แม่เ่าจางที่กำลังโมโหเดือดดาลคับแค้น เมื่อได้ยินเสียงของจางเฉิงเข้าก็พลันชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขา แล้วน้ำมูกน้ำตาก็พลันไหลพรากออกมาพร้อมกัน นางเปล่งเสียงร่ำไห้ออกมาดังลั่น
“ลูกเอ๋ย…ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว! เจ้าหารู้ไม่ว่าครอบครัวของเราได้ถูกนังหญิงแพศยาชั่วช้าผู้นี้ ก่อกวนจนย่อยยับเพียงใดแล้ว!”
หลายวันมานี้ ความหวาดผวาและความคับแค้นอัดอั้นได้สั่งสมอยู่ภายในอกของแม่เ่าจาง ครั้นเมื่อได้เห็นเสาหลักของตระกูลกลับมาเช่นนี้ นางก็พลันระเบิดเสียงร่ำไห้ออกมาดังลั่น
แม่เ่าจางทรุดตัวนั่งลงกับพื้นทันใด ยามนี้ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมทั้งสิ้น ทั้งร่ำไห้คร่ำครวญ พลางแต่งเติมเสริมเรื่องราวที่
