สูร โดยใช้ไส้ตะเกียงจากหญ้าดึงดูดแสง
ใต้แสงไฟที่ริบหรี่ ชายชราผมขาวคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างโต๊ะหินโบราณ เบื้องหน้าของเขามีชายหนุ่มสองคนยืนอยู่ด้วยความเคารพ คือชางอูและเฮยเจ๋อ
“ผู้อาวุโสใหญ่ คุณหมายความว่า พรุ่งนี้เช้าจะส่งผู้อาวุโสรอง ผู้อาวุโสสาม และพวกเราไปด้วยกันหรือครับ?” ชางอูมองชายชราตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ
ชายชราผู้นั้นมีใบหน้าผอมซูบ ผมขาวโพลน แต่กลับมีพลังอำนาจที่แหลมคมอย่างยิ่ง เขาคือผู้อาวุโสใหญ่ของเผ่าแห่งนี้
“อืม ถ้าไม่ใช่เพราะฉันต้องคอยอยู่ดูแลเผ่า ฉันก็จะไปด้วยตัวเองเหมือนกัน” ผู้อาวุโสใหญ่ยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบชาหอม
ชางอูไม่เข้าใจ “ผู้อาวุโส คนคนนั้นอย่างมากก็เป็นแค่ยอดฝีมือระดับปฐพีครึ่งขั้น แค่ผู้อาวุโสสามออกโรง ก็สามารถบดขยี้เขาได้อย่างง่ายดาย ทำไมถึงต้องส่งผู้อาวุโสรองไปด้วยอีกคนล่ะครับ?”
ชางอูรู้สึกว่าผู้อาวุโสใหญ่ให้ความสำคัญกับ ‘คนคนนั้น’ มากเกินไป และ ‘คนคนนั้น’ ที่พวกเขากล่าวถึง ย่อมหมายถึงฉินเฟิง
เฮยเจ๋อกล่าวเสริม “ผู้อาวุโส ผู้อาวุโสรองและผู้อาวุโสสามต่างก็เป็นยอดฝีมือระดับปฐพี เพียงแค่ส่งคนใดคนหนึ่งไปก็พอแล้ว คนคนนั้นไม่ได้แข็งแกร่งเท่าไหร่หรอก ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมาจากโลกแห่งพันธจักรขนาดเล็ก”
“พวกนายอย่าได้ดูถูกมนุษย์จากโลกแห่งพันธจักรขนาดเล็กมากเ
