หลังจากฉินเฟิงจากไปได้ประมาณสิบห้านาที ก็ปรากฏร่างมนุษย์สองคนขึ้นในบริเวณนั้น ทั้งสองคนถึงกับตะลึงงันเมื่อเห็นซากศพอสูรโห่วแสงทอง หนึ่งในนั้นถึงกับกรีดร้องด้วยความโศกเศร้า…
“สัตว์เลี้ยงอสูรของฉันตายแล้ว ใครเป็นคนทำ!” ชายผู้โศกเศร้าเป็นชายร่างกำยำ สวมชุดเกราะหนังที่ดูหยาบกร้าน
ด้านหลังของเขาคือชายชุดดำร่างผอมสูง ผู้มีดวงตาบุ๋มลึก ขณะนี้ ชายชุดดำเดินเข้าไปข้างหน้าอย่างเงียบๆ เพื่อตรวจสอบซากศพ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “ชางอู อสูรโห่วแสงทองของนายไม่ได้ถูกสัตว์อสูรฆ่า แต่น่าจะถูกมนุษย์ฆ่าต่างหาก”
ชายร่างกำยำตกตะลึง “เฮยเจ๋อ นายจะบอกว่าเสี่ยวจินถูกมนุษย์ฆ่าเหรอ? มีมนุษย์ปรากฏตัวในบริเวณนี้ด้วยงั้นเหรอ? มันไม่น่าจะเป็นไปได้นะ”
เฮยเจ๋อกระซิบเสียงต่ำ “นายดูที่บาดแผลของเสี่ยวจินสิ มันเรียบลื่น น่าจะถูกของมีคมฟันขาดสองท่อนในคราวเดียว มีเพียงมนุษย์เท่านั้นที่ใช้ศาสตราวุธได้”
ชางอูขมวดคิ้ว “ไม่แน่หรอก เพราะสัตว์อสูรบางชนิดที่เชี่ยวชาญทักษะการต่อสู้กระแสลมคมกริบ ก็สามารถฟันเสี่ยวจินขาดสองท่อนได้เหมือนกัน”
เฮยเจ๋อยิ้มเย้ยหยัน “ถ้างั้น นายก็ดูรอยเท้าข้างซากศพนั่นสิ มันเป็นรอยเท้าของมนุษย์อย่างชัดเจน มันไม่ใช่รอยเท้าของสัตว์อสูร”
ชางอูรีบเดินเข้าไปดู ทันใดนั้นก็เห็นรอยเท้าที่ยุ่งเหยิงหลายรอย เขาสูดหา
