ันระดับ สิบห้าหรอกหรือ?
เมื่อครู่ราชาเต่าเขาเกลียวที่เขาสังหารไปก็เป็นเพียงสัตว์อสูรระดับราชันระดับสิบสี่เท่านั้น แต่ทำไมอสูรต้นไม้จึงข้ามระดับไปหนึ่งขั้นได้ล่ะ ฉินเฟิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย
เมื่อมองดูคุณสมบัติของอสูรต้นไม้เฒ่าอีกครั้ง ก็พบว่ามี ‘ไม่ตาย’ อีกทั้งยังมีสถานะ ‘ควบคุม’ และ ‘แก่ชรา’ ซึ่งค่อนข้างพิเศษ
จากนั้นฉินเฟิงก็เลื่อนสายตาไปยังบริเวณด้านหน้าของอสูรต้นไม้เฒ่า พลันเห็นว่าทิศทางนั้นกลับมีดอกไม้กินคนมายากว่าพันต้นบานสะพรั่ง ก่อตัวเป็นทะเลดอกไม้สีม่วงแดงขนาดใหญ่
เมื่อเห็นดังนั้น ฉินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น ดอกไม้กินคนมายากว่าพันดอก นั่นหมายถึงแก่นพฤกษากว่าหนึ่งร้อยก้าน และพลังงานอีกกว่าแปดแสนหน่วย เมื่อเขาสังหารดอกอสูรเหล่านี้เสร็จสิ้น ก็น่าจะสามารถเลื่อนระดับไปสู่ระดับสิบสามได้แล้ว
ทว่า ฉินเฟิงไม่ได้ลงมือในทันที เขายกศีรษะขึ้นมองไปยังกิ่งไม้บางส่วนของอสูรต้นไม้เฒ่า ซึ่งมีรังผึ้งขนาดใหญ่สามรังแขวนอยู่ แต่ละรังผึ้งมีความยาวกว่าสามสิบเมตร ผึ้งยักษ์แต่ละตัวมีความยาวลำตัวสองฉื่อ มีวงแหวนสีเหลืองขาวพาดผ่านลำตัว
พวกมันบินเข้าออกรังผึ้ง บินว่อนอยู่เหนือทะเลดอกไม้และเก็บละอองเกสรดอกไม้พิษเหล่านั้น ด้วยสายตาอันเฉียบคมของฉินเฟิง เขามองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าหางของผึ้งยั
