ห้าสิบเมตร…สามสิบเมตร…ยี่สิบเมตร…
ฉินเฟิงเข้าใกล้ช้างแมมมอธสองตัวมากขึ้นเรื่อยๆ เขาค่อยๆ ย่องตัวอย่างระมัดระวัง กลั้นหายใจ และเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา
สิบเมตร…เจ็ดเมตร…สี่เมตร…
ในพริบตา เขาก็เข้าใกล้ด้านข้างของช้างแมมมอธสองตัว ความตึงเครียดก็ผุดขึ้นในใจ
ขณะนั้นเอง ช้างแมมมอธทางซ้ายกำลังใช้งวงม้วนหญ้ากำหนึ่งส่งเข้าปากช้างแมมมอธทางขวา ดูสนิทสนมกันยิ่งนัก ช้างแมมมอธทางขวาหลับตาลง เคี้ยวหญ้าหอมๆ และกำลังเพลิดเพลินกับความหวานนั้น
ฉินเฟิงเห็นดังนั้น ก็คิดว่าโอกาสมาถึงแล้ว เขาจึงลงมือทันที
ฉัวะ! เห็นเพียงคมดาบวูบไหวที่เร็วราวสายฟ้าฟาด กรีดผ่านลำคอของช้างแมมมอธทางซ้ายทันที…
พึ่บ! เลือดสาดกระเซ็น พุ่งใส่หน้าช้างแมมมอธทางขวาเต็มๆ ช้างแมมมอธทางขวาจึงลืมตาขึ้น เมื่อเห็นฉากอันน่าสะพรึงกลัวนี้ มันตกใจจนอ้าปากจะคำราม…
ฉัวะ! แสงเย็นยะเยือกอีกสายวูบผ่าน
“อึก… อุก… อั่ก… ” เสียงคำรามของช้างแมมมอธยังไม่ทันหลุดออกจากลำคอ ก็ถูกคมดาบตัดหลอดลมขาด ทำให้เกิดเสียงฟองอากาศประหลาดในลำคอ ก่อนจะทันได้เปล่งเสียงร้องใดๆ ออกมา มันเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว และเดินโซซัดโซเซถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนที่ดวงตาจะเบิกโพลงไร้แวว แล้วก็ล้มลงบนพื้น
โครม! ร่างมหึมาของมันทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย ทว่าการเป
