ในหมู่หลาน ๆ ทั้งหมด คนที่ท่านโหวจ้าวหลินรักและภาคภูมิใจที่สุดก็ คือจ้าวเข่อเฟิง แม้จะเป็นเพียงบุตรชายที่เกิดจากอนุของจ้าวชง แต่เด็ก หนุ่มผู้นี้กลับฉลาดเกินวัย
ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยทําให้ผู้ใหญ่ผิดหวัง ได้ ฉายา “อัจฉริยะน้อย” และยังเป็นเจียหยวนที่อายุน้อยที่สุดใน ประวัติศาสตร์ตาลีอีกด้วย เพราะเหตุนี้ ทุกครั้งที่มีงานรวมญาติ ท่านโหวมัก กําชับให้จ้าว งพาลูกชายคนนี้มาด้วยเสมอ เมื่อจ้าวเข่อเพิ่งเอ่ยถาม ท่านโหว
จึงตอบด้วยความอดทน
“แล้วของดีที่ท่านปู่พูดถึงคืออะไรหรือขอรับ?”
ไม่ใช่แค่เด็กหนุ่มที่อยากรู้ แม้แต่จ้าวชงกับฉันเชียงเหอก็ใจเต้นรัว ส่วนจ้าวเย่อเหรีนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แม้ในใจจะริษยา ก็อดอยากรู้ไม่ได้ ท่านโหว หัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี แต่ไม่ตอบหลานชาย กลับหันไปหาลูกชายกับ
สะใภ้แทน
“ชงเอ๋อร์ เชียงเหอ ต่อไปพวกเจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องแต่งงาน ของเย่อหรันแล้ว เรื่องนี้พวกเจ้าตัดสินใจเองไม่ได้อีกต่อไป”
ประโยคนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดกลางอก จ้าวเย่อเพิ่งยังไม่เข้าใจ แต่
จ้าวชงกับฉินเขียงเหอเข้าใจทันที
จ้าว งพยายามข่มความดีใจ ถามอย่างระมัดระวัง
“ท่านพ่อหมายความว่า…. ต่อไปจะมีคนอื่นเป็นผู้ตัดสินเรื่องคู่ครอง ของเย่อหรันหรือขอรับ?”
ท่านโหว มไม่ตอบ ทว่าข้าง ๆ เขา เสี่ยวหลิงอดพูดไม่ได้
“ใช่แล้ว ใครจะคิดว่าเข่อหรันจะมีวาสนาถึงเพียงนี้ ถึงแม้การหมั้นกับ จวนจงอี้โหวจะยกเลิกไป แต่ฮ่องเต้มีพระดํารัสแล้วว
