ไม่?”
เมื่อบุตรชายยอมสงบ ชุน เหนียงจึงหันกลับมาหาจ้าวเข่อหรัน “คุณหนูใหญ่ ท่านคงพบความผิดปกติบางอย่าง จึงมาหาข้าใช่หรือ
จ้าวเข่อหรันมีอ้อมค้อม
“ข้าจะพูดตรง ๆ นะเจ้าคะ หลายปีมานี้ ท่านแม่ของข้าแอบใส่ยาคุม กําเนิดลงในอาหารของพวกท่าน ข้าเชื่อว่าท่านน่าจะรู้อยู่แล้ว… ใช่หรือไม่?”
ชุนอี๋เหนียงหัวเราะขม
“ข้ารู้เจ้าค่ะ แม้ฮูหยินจะทําอย่างแนบเนียน แต่วันหนึ่งข้าบังเอิญล่วง รู้เข้า คุณหนูใหญ่… เรื่องนี้ฮูหยินไม่น่าจะบอกให้ท่านทราบมิใช่หรือ?”
จ้าวเข่อหรันยิ้มจาง
“แม้มิได้เอ่ยปาก แต่หลายสิ่งก็พอเดาได้ หลังจากจ้าวหลินกับจ้าว เหมยเกิต บรรดาอนของท่านพ่อก็ไม่เคยมีครรภ์อีก ทั้งที่ท่านพ่อหาได้มี ปัญหาใด ย่อมต้องมีใครบางคนลงมือ”
ชุนอี๋เหนียงมองนางด้วยสายตาสงบนิ่ง
“คุณหนูใหญ่ช่างหลักแหลม ข้ารู้เรื่องนี้เพราะวันหนึ่งทําซุปบํารุงหก พอดี ตอนนั้นเฟิงเอ๋อร์ป่วย หมออยู่ในจวน จึงตรวจพบฤทธิ์ยา แต่สุด ท้าย… ข้าก็ยังมมันลงไปแล้ว”
จ้าวเข่อหรันขมวดคิ้ว
“ทั้งที่รู้แล้ว เหตุใดท่านยังดื่มเล่า? ท่านไม่ห่วงร่างกายตนเองหรือ?” ชุนอี๋เหนียงส่ายหน้าเบา ๆ
“ร่างกายข้า ข้าย่อมรู้ดี ตอนตั้งครรภ์เฟิงเอ๋อร์ ข้ายังมิได้ฟื้นตัวเต็ม ที่คลอดเขาออกมา ร่างกายก็ทรุดหนัก ต่อให้มิได้ดื่มยานั้น ข้าก็คงมิอาจมี ครรภ์อีก ดื่มหรือไม่ดื่ม ก็แทบไม่ต่าง
จ้าวเข่อหรันทอดถอนใจ
“ท่านกลัวว่าหากไม่ดื่ม ฮูหยินจะระแวง ใช่หรือไม่?”
ชุนอี๋เหนียงพยักหน้า
