คุณ
จ้าวเข่อหรันมองเพียงครู่ ก่อนส่ายหน้า
“เก็บกลับไปเถิด แม่นมเยว่ นําหมูทองคําตัวเล็กที่ข้าเคยสั่งทําออก
แม่นมเยว่ขมวดคิ้ว
“หมูทองคํา? ของชิ้นนั้นคุณหนูรักมากมิใช่หรือเจ้าคะ เหตุใดต้อง
มอบให้เล่า?”
ผิด”
จ้าวเข่อหรัน มอย่างมีนัย
ทําตามที่ย้าบอกเถิด”
ชีอเชียงเอ่ยเบา ๆ
“คุณหนูระวังภัยไว้ก่อน หากเกิดเหตุไม่คาดฝัน จะได้มีถูกโยนความ
แม่นมเยวกับหลงเอ๋อ เพิ่งเข้าใจ สีหน้าซีดลงทันที จ้าวเข่อหรัน
อธิบายอย่างอ่อนโยน
“เวลานี้สายตาทั้งจวนจับจ้องครรภ์นั้น หากเราส่งของกินไป แล้วเกิด
สิ่งใดขึ้น เราอาจกลายเป็นแพะรับบาปได้ ของกินปรุงแต่งง่ายนัก
แม่นมเยว่ถอนใจ
“คุณหนูรอบคอบ ง บ่าวช่างมองไม่ทะลุ
จ้าวเย่อหรันจับมือแม่นมเยว่เบา ๆ
“มิใช่ความผิดของท่าน เพียงแต่เรือนใหญ่ซับซ้อนนักเท่านั้น”
เมื่อมาถึงเจียอวี่เก๋อ บรรยากาศเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม บ่าวไพร่ เดินขวักไขว่ ใบหน้าเปี่ยมความหวัง ราวกับเรือนนี้ได้เกิดใหม่อีกครั้ง หลิวอี้ เหนียงเอนกายบนเตียง พึ่งหมอนสูง ท่าทางสําราญ เมื่อเห็นจ้าวเข่อหรันก็
ทําท่าจะลุกขึ้น
ใหญ่”
“อย่าเพิ่งลุกเลยเจ้าค่ะ ท่านกําลังมีครรภ์ หากสะดุดล้มจะเป็นเรื่อง
คําพูดนุ่มนวล แต่ในใจจ้าวเข่อหรันกลับหัวเราะเย็นชา สองเดือนเท่า นั้น จะลุกจะนั่งก็ทําได้สบาย เพียงแสร้งทําท่าให้ดูสําคัญ
ประกาย
“ข้ามาแสดงความยินดี”
นางกล่าวพลางรับกล่องแพรจากหลงเอ๋อร์
“ของเล็กน้อย มิได้ล้ําค่าอะไร”
หลิวอี้เหนี
