“ความต้องการของกระหม่อมหรือ?”
จินเฟิงมองไปทางองค์หญิงเก้าโดยไม่รู้ตัว
ความจริงแล้วเขาพอใจกับสถานะของตนเองในตอนนี้มาก
หอการค้ามอบให้ถังเสียวเป่ย โรงแลกเงินมอบให้จูหลิงหลง สำนักคุ้มภัยและกองทัพเจิ้นเหยวี่ยนมอบให้จางเหลียง โรงถลุงแร่และโรงงานอุตสาหกรรมมอบให้หม่านชาง โรงทอผ้ามอบให้ถังตงตง แพทย์ทหารมอบให้เว่ยอู๋หยาและโจวจิ่น
ตัวเขาเองก็เป็นเจ้าของที่ไม่ต้องลงมือทำอะไร ทั้งไม่ขาดเงินทอง มีทั้งภรรยาที่รักและอนุภรรยาที่งดงาม ยามว่างก็คิดค้นสิ่งประดิษฐ์เล่น ๆ ก็พอแล้ว ถึงแม้ฮ่องเต้จะมอบตำแหน่งขุนนางให้จินเฟิงก็คงไม่ยอมรับ
สิ่งเดียวที่ทำให้จินเฟิงรู้สึกลำบากใจ ก็คือเรื่องระหว่างเขากับองค์หญิงเก้า
ตามกฎเกณฑ์แล้ว หากเขาต้องการแต่งงานกับองค์หญิงเก้า ก็จำเป็นต้องหย่าร้างภรรยาเสียก่อน
นี่เป็นสิ่งที่จินเฟิงไม่อาจยอมรับได้
ดังนั้นเมื่อฮ่องเต้ถามถึงความต้องการส่วนตัวของเขา สิ่งแรกที่จินเฟิงนึกถึงก็คือเรื่องนี้
ขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก เขาก็เห็นองค์หญิงเก้าส่ายหน้าให้ แล้วชี้ที่ตัวเองเบา ๆ เป็นการบอกว่านางจะจัดการเรื่องนี้เอง
จินเฟิงเข้าใจความหมายขององค์หญิงเก้าแล้ว แม้ไม่รู้ว่านางเตรียมจัดการอย่างไร แต่ด้วยความไว้วางใจในตัวองค์หญิงเก้า จึงตัดสินใจไม่พูดถึงเรื่องนี้ก่อน
เมื่อเห็นเฉินจี๋ยังมองตนอยู่ จึงเอ่ยปากว่า “มีพื้นที่ทำกินมากมาย มีอาหารสามมื้อต่อวัน จะมีห้องหับเป็นพันไปเพื่อสิ่งใด
หากสุดท้ายเอนกายลง
