่งเฟยอยู่เลย เตรียมจะกลับไปคุยกับจินเฟิงให้เขาหย่าภรรยาแล้วแต่งงานกับองค์หญิงเก้า
คิดถึงตรงนี้ เฉินจี๋ก็ขมวดคิ้วอย่างแรงทันที
เขารู้จักธิดาของเขาดีที่สุด และสามารถคาดเดาความตั้งใจขององค์หญิงเก้าได้บ้างแล้ว
องค์หญิงเก้าพูดต่อไปว่า “ภรรยาของท่านอาจารย์ กวานเสี่ยวโหรว เป็นคนดีมีคุณธรรม เพียบพร้อมทั้งบุ๋นและบู๊ ไม่เพียงแต่ดูแลบ้านเรือนได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เมื่อท่านอาจารย์ไม่อยู่ที่จินชวน โจรท้องถิ่นก่อความวุ่นวายในจินชวน พี่สาวเสี่ยวโหรวยังอาสาสวมชุดเกราะออกรบ ต่อต้านโจรท้องถิ่น นับเป็นแบบอย่างของสตรีแห่งต้าคังของพวกเรา ข้าขอร้องเสด็จพ่อให้รับนางเป็นธิดาบุญธรรมด้วยเถิด!”
“สงครามยังไม่สงบ เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง”
เฉินจี๋จ้องมององค์หญิงเก้าอย่างดุดัน แล้วกล่าวอย่างขอไปที
เขาเดาได้ตั้งแต่แรกแล้วว่าองค์หญิงเก้าอาจจะพูดเช่นนี้ จึงตัดสินใจทำเป็นไม่สนใจ แล้วค่อยพูดกับองค์หญิงเก้าเป็นการส่วนตัวในภายหลัง
แต่ใครจะรู้ว่าองค์หญิงเก้าไม่ให้โอกาสเขาถ่วงเวลาเลย นางกล่าวอีกครั้งว่า “เสด็จพ่อ ชาวตงหมานยอมจำนนแล้ว สงครามสงบแล้ว หากไม่ให้รางวัลแก่ผู้มีความชอบ ข้าเกรงว่าจะทำให้เหล่าทหารหมดกำลังใจเสียนะเพคะ”
จินเฟิงเพิ่งจะอ้าปากจะพูด แต่ถูกองค์หญิงเก้าห้ามด้วยสายตา
ขุนนางทั้งหลายมองกันไปมา ตอนแรกทุกคนยังงุนงงอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นองค์หญิงเก้าและจินเฟิงส่งสายตาให้กัน ต่างก็เริ่มเข้าใจสถานการณ์
คนที
