บทที่ 722 ลูกจะสังหารตระกูลผู้มีอำนาจเอง!
ยามที่ผู้คนขาดความรื่นเริงบันเทิงใจ ต่างก็เข้านอนแต่หัวค่ำและตื่นแต่เช้าตรู่
หากเป็นวันปกติ เพียงแสงทองส่องฟ้า ถนนใหญ่ในเมืองหลวงก็จะคลาคล่ำไปด้วยผู้คน
ทว่าวันนี้นั้น แม้ดวงตะวันจะลอยสูงกว่ากำแพงเมืองแล้ว แต่บนท้องถนนทั่วทั้งเมืองหลวงกลับไร้เงาผู้คน มีเพียงทหารรักษาพระองค์ถืออาวุธวิ่งผ่านไปมาด้วยสีหน้าเร่งรีบ
เมื่อวานค่ำ ประตูเมืองหลวงถูกปิดตาย ข่าวที่ชาวตงหมานยกทัพมาถึงแพร่สะพัดไปทั่ว ทำเอาผู้คนในเมืองหลวงต่างพากันหวาดหวั่น
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อคืนยังมีเสียงการต่อสู้ดังมาจากพระราชวังตลอดทั้งคืน ยิ่งทำให้ผู้คนวิตกกังวลหนักขึ้นไปอีก
เมืองหลวงอันกว้างใหญ่ไพศาล ถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศอันกดดันอย่างยิ่ง
บรรยากาศเช่นนี้ดำเนินไปจนกระทั่งราวเก้าโมงเช้าจึงถูกทำลายลง
ประตูใหญ่ของวังหลวงที่ปิดมาตลอดทั้งคืนถูกเปิดออก เหล่าขันทีวิ่งออกมานำพระบัญชาของฮ่องเต้ไปยังทุกหนแห่งในเมืองหลวง
บรรดาขุนนางข้าราชการที่เตรียมพร้อมไว้แล้วไม่กล้าลังเล รีบเร่งมุ่งหน้าสู่วังหลวงในทันที
ที่ลานหน้าประตูพระราชวัง รถม้าหลั่งไหลเข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ