“ผู้ใดจะรู้ได้ องค์รัชทายาททรงนำคนบุกวังหลวงตั้งแต่ยามจื่อ ฉินเจิ้นเพิ่งจะควบคุมทหารรักษาพระองค์ได้ในยามอิ๋น ครานั้นในวังหลวงมีทหารองครักษ์เพียงไม่กี่ร้อย ในขณะที่ทหารชุดดำที่องค์รัชทายาททรงนำมานั้นมีจำนวนหลายพัน ไม่รู้ว่าฝ่าบาทจะทรงต้านทานได้จนถึงเวลาที่ทหารรักษาพระองค์มาเสริมกำลังหรือไม่”
“ต้องทรงต้านทานได้อยู่แล้ว มิเช่นนั้นแล้วผู้ใดจะเป็นคนสั่งให้พวกเรามาเข้าเฝ้า?”
“ข้าจะรู้ได้อย่างไรเล่า อย่าได้เอ่ยอันใดอีกเลย มีคนมาแล้ว”
…
เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ต่างยืนรออยู่หน้าพระราชวังเป็นเวลาครึ่งชั่วยาม จนกระทั่งผู้คนมาพร้อมหน้าจึงพากันเข้าไปภายใน
ศพที่อยู่ในวังหลวงนั้นเหล่าทหารรักษาพระองค์ได้จัดการเก็บกวาดไปหมดแล้ว แต่คราบโลหิตบนพื้นนั้นยังมิทันได้ชำระล้าง
พื้นหินที่ทอดยาวจากประตูวังบานแรกไปจนถึงประตูบานที่สองนั้น ล้วนถูกย้อมไปด้วยสีเลือดจนหมดสิ้น!
ครั้นผ่านประตูวังที่สอง เข้าไปอีกราวร้อยกว่าก้าว จึงจะถึงหงเต๋อเตี้ยน
เส้นทางช่วงนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโลหิต ยิ่งกว่าก่อนหน้าในบางจุดที่พื้นดินต่ำยังมีแอ่งเลือดที่ยังไม่แห้งขังอยู่ ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
