บทที่ 720 พระราชโองการสองฉบับ
“ข้าน้อย จินเฟิง ขอถวายบังคมฝ่าบาท!”
แม้จินเฟิงจะไม่เชี่ยวชาญในการเข้าสังคม แต่เขาก็ไม่ถึงกับไร้มารยาท
ไม่ต้องพูดถึงสถานะของฮ่องเต้ เพียงแค่เฉินจี๋เป็นบิดาขององค์หญิงเก้า จินเฟิงก็ริเริ่มคำนับแบบบัณฑิตแล้ว
“แค่ก ๆ!”
ฮ่องเต้กระแอมสองครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความอึดอัด พยายามรักษาความสง่างามเอาไว้ แล้วยกมือขึ้นเล็กน้อย “ไม่ต้องมีพิธีรีตอง!”
“ขอบพระทัยฝ่าบาท!”
จินเฟิงยืดตัวขึ้นและลอบมองเฉินจี๋แวบหนึ่ง
เฉินจี๋ดูอ่อนวัยกว่าที่เขาคาดไว้ เพียงแต่ดูมอซอไปบ้าง ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าก็ยับย่น
เฉินจี๋ก็กำลังพินิจพิจารณาจินเฟิงเช่นกัน
มีคำกล่าวว่า ‘แม่ยายมองลูกเขย ยิ่งมองยิ่งถูกใจ แต่พ่อตาจะคิดตรงกันข้าม’
ในสายตาพ่อตา บุรุษที่ได้ชื่อว่าลูกเขยก็ไม่ต่างอันใดกับศัตรูคู่อาฆาตผู้มาพรากฟูกนอนอันแสนอบอุ่นไปจากอ้อมอก
องค์หญิงเก้ากับจินเฟิงแม้มิได้ประกาศให้เป็นที่รับรู้โดยทั่วกัน แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็เป็นที่ล่วงรู้กันดีในวังหลวง ฮ่องเต้เองก็ทรงทราบเรื่องนี้มานานแล้ว
องค์หญิงเก้าเป็นพระธิดาองค์โปรดของฮ่องเต้ พระองค์ทรงคิดถึงภาพการพบปะกับจินเฟิงอยู่บ่อยครั้ง
