“พวกมันกำลังทำอะไรกัน?”
ขณะที่หัวหน้าทหารรักษาพระองค์กำลังสงสัยอยู่นั้น เหนือหัวก็พลันเกิดเสียงก้องขึ้น
ทหารรักษาพระองค์และชาวบ้านที่กำลังมุงดูเหตุการณ์อยู่ ต่างก็เงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าโดยไม่ได้ตั้งใจ
แต่ยังไม่ทันได้เห็นสิ่งใด ทุกคนก็รู้สึกเพียงแสงขาววาบผ่านหน้า ก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างจะมืดบอดลง…
“แย่แล้ว! นั่นมันระเบิดสายฟ้าของสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนนี่!”
สีหน้าของหัวหน้าทหารรักษาพระองค์เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “พวกมันนำระเบิดสายฟ้าเข้ามาในเมืองได้อย่างไร?”
ไม่เพียงแต่หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ที่นึกไม่ออก แม้แต่หัวหน้ากองพันผู้คุ้มกันภัยเองก็ไม่ทราบเช่นกัน
เถี่ยฉุยและลั่วหลานไม่อยู่ เขาคือมือหนึ่งแห่งสำนักคุ้มภัยแห่งเมืองหลวง หากมีระเบิดแสงจริง เขาจะไม่รู้เชียวหรือ?
“เหล่าเฉา รีบไปสมทบกับท่านอาจารย์ ที่นี่ข้าจะดูแลเอง!”
เสียงของเหล่าอิงก้องกังวานไปทั่วท้องนภา
หัวหน้ากองพันผู้คุ้มกันภัยเคยเป็นสหายสนิทกับเหล่าอิง เขาจำเสียงของเหล่าอิงได้ในทันที
แต่เมื่อกวาดสายตามองไปรอบ ๆ กลับไม่พบแม้แต่เงาของเหล่าอิง
“เหล่าอิง เจ้าใช่หรือไม่?”
หัวหน้ากองพันตะโกนเสียงดัง
“นอกจากข้า ใครจะมาช่วยเจ้าล่ะ?”
